Carpe Diem

Dit is ze dus.

2010-11-09T12:40:00.002+01:00

Magnifique!

Hooverphonic!

2010-10-30T21:31:00.003+02:00

Mooi, maar wie is nu de nieuwe zangeres?

Backin'up

2010-09-30T21:35:00.003+02:00

Dit is het relaas van een vrouw die een overval meemaakte.

Op zich al geweldig goed, maar wacht tot je hoort wat voor catchy song een lollige leukerd er van heeft gemaakt:

En ik werd overvallen door een lachstuip! Mega!

Zotte zwoele zomeravond

2010-08-22T18:22:00.006+02:00

Voor het eerst sinds lange, lange tijd - het moet van mijn kinderjaren geleden zijn, ben ik weer geboeid door een boek.
Jawel, een doodgewoon leesboek. Zomaar, haast willekeurig, uit de bib geplukt. En wonder boven wonder, ik lees het nog graag ook. Misschien komt dat wel omdat het van een Vlaamse auteur is, en tevens in een soort 'spreektaal' - meer bepaald West-Vlaams - geschreven. Dingen als "Ik ben daar niet mee gediend", "Ik wil niet in affronten vallen", "Gij stomme kalle!", dat leest lekker vlot.

En dus zette ik mij gisteravond voor één keer niet met mijn laptop in ons prieeltje, maar wel met mijn boek. Helaas. Er was een buurtfeest aan de gang - Soetens Fièste - en bij een wijkfeest hoort muziek. Luide muziek. Vooral: foute muziek. Of klasseer ik het onder lawaai? Enfin, voor één keer is dat niet erg, denk je dan.

Maar dan beginnen ze met Frans Bauer. En dan Paul de Leeuw. En meer van die schlagers.
En dat was nog niet het ergste, nee. Het ergste was dat het om karaoke ging. Stel je even voor, voor gans de straat een kattevals "Heb je even voor mij". Om 23u. 's avonds.
Nee, wacht, het kan nog erger. Eén van onze margi buurjongens begon met zijn opgefokte mobilette over de parking en de oprit (vlak naast onze tuin) te crossen. Knetter knetter vroem vroem VROEM KNETTER VROEM VROEM... Heen... de straat op, en weer terug. En heen en weer. En heen en weer. Een andere jongen riep hem achterna: "Kenny!"
Ha natuurlijk, Kenny. Logisch. Hoe dacht je anders dat zo iemand zou heten?

Zo konden we ons natuurlijk niet meer op ons boek concentreren. Naar binnen gaan wilden we niet, veel te warm. Christophe opperde om in de tuin van zijn ma te gaan zitten, op de Marionetten. Ik twijfelde. Het gecross leek opgehouden te zijn. Maar voor hoelang nog? En de karaoke zou toch ook zo heel lang niet meer duren?
Maar Christophe had al zijn ma gebeld en we waren welkom.

Zo gezegd, zo gedaan. Boekje mee, de auto in, de straat uit. Nog vóór we de hoek om waren, zagen we blauwe zwaailichten weerkaatsen op de huizen in de straat. We keken elkaar aan met een blik van verstandhouding. Zou het...?

We draaiden de Oudenaardsesteenweg op, en ja hoor! We schoten beide in de lach.
Onze buurjongens waren tegengehouden door de politie! Fantastisch! Onze avond kon ineens niet meer stuk. Net goed, hun verdiende loon.

En laat ons nu maar hopen dat zijn lawaaimaker in beslag genomen is.
Wij hebben het wel gehad met hun geknetter, gerace en geknoei aan dat ding ganse avonden.

HA!

KVK

2010-08-22T10:24:00.005+02:00

Toevallig speelde vandaag op mijn iPod een liedje van Kinderen voor Kinderen. En ik vind dat zalig.
Aaaah die goeie ouwe kindertijd toch.
Ik kon de liedjes indertijd duizenden keren afspelen zonder ze ooit beu te worden. ('s Zondags, als video tijdens het aperitief, of op cassette tijdens het lezen van Mijn Groot Kabouterboek in het bed van mama & papa.)
Geen wonder dat ik alle teksten van mijn favorietje liedjes nog steeds klakkeloos van buiten ken – al verstond ik niet altijd alles even juist.

Het liefst van al zou ik ze luidkeels willen meekwelen, inclusief die lekker wollige Hollandse tongval.
Maar een “Wij willen kip, patat & appelmoes, met grote klodders mayonaise”-zangstonde op de fiets zou redelijk belachelijk klinken. En tijdens de afwas zou Christophe gillend weglopen.

Dus lip ik ze mee, zing ik ze in mijn hoofd, of breng ze ten berde onder de douche.
Meidengroep, Op een onbewoond eiland, Ik heb zo waanzinnig gedroomd, Ochtendhumeur, Make-up, Als ik de baas zou zijn van het journaal, Kom eet je bie-ba-boe-ba-bord nou leeg, Ruim die kamer op, Als de lichtjes doven, Mijn oma, Hiep hiep hoera,... : deze klassiekers blijven voor eeuwig en altijd onwrikbaar in mijn hersenen vastgeplakt.
En daar ben ik niet rouwig om.

Is het cool? Noooo!
Is het jeugdsentiment? You betcha!

Kijk nu toch eens aan, die heerlijk ouderwetse filmpjes!

Met Daan Aan Tafel

2010-08-19T22:05:00.002+02:00

"Meter An, weet je wat ik later wil worden?"
"Nee, zeg eens?"
Stilletjes verwacht ik een typisch antwoord van een bijna-vijfjarige: brandweerman, of politieagent.
"Een sterke man!"
En hij toont trots de "forceballen" in zijn armen.

"Maar dan moet je wel al je boterhammetjes opeten, hoor."

Beteuterd steekt hij het laatste vierkante centimetertje boterham dat hij had laten liggen, in zijn mond.

:´-(

2010-08-15T22:38:00.003+02:00

Zou je daar nu niet spontaan van beginnen bleiten:

En dan te bedenken dat ik de laatste dag van de solden nog wat zomerjurkjes had gekocht... 't zal voor volgend jaar zijn zeker?

Kramp(niets) / Urbextour Duitsland, dag 13 - Teltow

2010-06-17T22:40:00.000+02:00

Vandaag!
De locatie: de Russische legerbasis Krampnitz.
De missie: het 'sjieke' gebouw zoeken.
Het gevaar: de security.
De aanpak:
1. Neem een grondplannetje mee, en oriënteer je voortdurend
2. Parkeer je auto met Belgische nummerplaat niet vlakbij de ingang
3. Blijf zoveel mogelijk weg van de door auto's berijdbare paadjes
4. Wees voortdurend op je hoede: ogen & oren open!
5. Schrik niet van onverwacht lawaai in de gebouwen. 99,999% van de keren is het de wind. 0,001% van de keren is het een uil. (Jawel, opeens hoorden we vreemd lawaai uit een kamer vlakbij, wij verschieten, bleek dat een uil even was binnengevlogen.)
6. Zorg dat je op voorhand weet waar het 'sjieke' gebouw ligt, zodat je geen halve dag moet ronddwalen in BEB's (big empty boxes) en tussen de struiken en in het veld, onder een brandende zon en omringd door agressieve muggen.

Dat laatste puntje, één van de belangrijkste (hoewel, eigenlijk zijn ze allemaal belangrijk), daar hadden we ons dus niet aan gehouden. We wisten niet waar het goede gebouw wel precies moest liggen, en zoals de wet voorschrijft was het inderdaad één van de laatste mogelijke van de elvendertigduizend andere gebouwen.
Intussen hadden we al heel veel BEB's gezien (toch hier en daar een schoon fotooke getrokken, maar toch) en stonden we vol met muggenbeten. Ik mocht mij dan wel te pletter zweten in een trui met lange mouwen en een lange broek, die beesten zijn zo agressief dat ze gewoon dóór je kleren heen steken.
Vraag me niet hoe ik aan die bobbels op mijn dijen kom, maar zoals je weet moet een mens ook af en toe wat vocht lozen en bij vrouwen is dat al wat meer gedoe... afin je snapt het wel.
Op een bepaald moment hadden we weer beslist om van het hoofdpad af te wijken en via het groen een gebouw in te gaan, en dat is op een halve minuut onze redding geweest: opeens kwam, helaas bijna onhoorbaar, een auto in zicht. Christophe sprong het gebouw binnen, en ik dook zo diep mogelijk in de struiken. Tip: zelfs al ben je niet heel goed verstopt, als iemand passeert is het vooral kwestie van niet te bewegen en niet te proberen je nog beter te verstoppen. Beweging wekt aandacht!
Ik wachtte lang genoeg nadat hij uit zicht was verdwenen, voor ik recht kwam, en Christophe vergezelde.
Nu wisten we het wel zeker: er zit security op het domein.
Binnenin de gebouwen ben je nog redelijk veilig, tussen de struiken relatief veilig, maar op de 'goede' wegjes totaal onveilig voor de veiligheidmensen. Contradictio in terminis?

Na dus heel wat gesukkel en gesakker en gesluip en gefluister en gezoek en onzichtbare Cola Zero's vonden we uiteindelijk HET gebouw dat we dachten dat het was. Even binnenpiepen, en ja hoor!
Nu nog een ingang zoeken.
Door het kapotte raampje? Te klein.
Door het grote gat? Deur binnenin muurvast.
Via de doolhofkelders? Muur gemetst bovenaan trap.
Maar aha, daar stond een raam wat open, een duwtje ertegen en het opende zich helemaal. ff klimmen en hoppakee, binnen.
'Sjiek' is een groot woord, maar in urbextaal kun je dat al gebruiken als je geen graffiti of al te grote rommel aantreft. Redelijk gaaf dus, en in dit geval ook heel deftig uitziend (parket, hoge plafonds, grote schuifdeuren, beschilderde plafonds) maar tegelijkertijd ook een BEB.
Doel bereikt!

Na de obligate foto's besloten we de overige, nog niet geëxploreerde gebouwen te laten voor wat ze zijn, en huiswaarts te keren.
Christophe besloot om het verstandigste te doen en zoveel mogelijk weg te blijven van de goed berijdbare wegen. Dat betekende helaas ook een hele ommetoer door moeilijk begaanbaar veld, tussen struiken en bomen en netels en stekketakken en muggenzwermen (maar wél enkele reeën tegengekomen!), te ver wandelen, even niet meer weten waar we ons precies bevinden, te warm hebben, fata morgana's met grote flessen Cola Zero, pijne voetjes.
(en intussen ontdek ik hier met het uur meer muggenbeten op mijn lijf)
Bestond dan ook nog het risico dat de Securitaswagen zich netjes aan 'onze' uitgang zou hebben geparkeerd (zoals zondag) - gelukkig bleek het tegendeel waar.
Wat waren we blij toen we ongezien het domein konden verlaten! Toen we de auto zagen! Toen we een fles koud water uit de frigobox konden binnengieten in ons keelgat! Toen we thuiskwamen! Toen we een fles Cola Zero in onze frigo vonden! Toen ik een douche kon pakken! Toen we gezellig buiten in de tuin een boekske konden lezen!

Mission Krampnitz: na veel vijven en zessen, accomplished!

Maar of al die ellende (warmte, security, muggen, BEB's) het nu waard was... ik betwijfel het een beetje. Maar dat lag vooral aan het niet voldoen van punt 6 in de aanpak.
Een les voor de volgende keer!

Morgen doen we nog eens het toeristengedeelte van Beelitz, het stukje dat we zaterdag al gepre-explored hadden. Veilig, rustig, en we weten wat we waar kunnen vinden. Een ideale afsluiter van deze niet volledig onbewogen urbextour.

Peaceful / Urbextour Duitsland, dag 12 - Teltow

2010-06-16T21:16:00.000+02:00

Een kalme dag vandaag. Op 't gemakske zijn we het schoonste gebouw van Beelitz gaan verkennen, met een mooie trappenhal en schone gangskes (die zachte lichtinval! die kleuren!).

Ook hier zijn we twee andere fotografen tegengekomen.
Onze broodjes hebben we rustig verorberd op het grote terras, met zicht op het ons omringende groen. Tweemaal zijn mensen gepasseerd, maar het leken gewoon toevallige wandelaars. Dit beboste domein is groot, met hier en daar een vervallen gebouw, en zelfs enkele bewoonde huizen.

Later op de namiddag zijn we op zoek gegaan naar de andere gebouwen die we op onze luchtfoto's zagen, maar die waren echt de moeite niet.
Dus terug naar huis dan maar, aperitiefje genomen, doucheke gepakt, eten gemaakt, en nu nog wat laptoppen.

Voilà, het moet niet altijd spanning of een lange epistel zijn hé.

Morgen proberen we nogmaals de legerbasis Krampnitz, en tegen de avond misschien nog eens Teufelsberg (=Duivelsberg / en, derde keer, goeie keer hopen we)
Hopelijk wordt het geen kat- en muisspelletje met de security! Hoewel, dan heb ik weer wat spannends te vertellen. Achteraf kun je daar dan over opscheppen he ;-)

En nu nog wat fotootjes bewerken, er liggen er een ganse hoop te wachten, en dan te bedenken dat ik nog altijd niet door die van Ijsland ben! Of die urbexfoto's van meer dan een jaar geleden!

*sigh*

Chemische reactie / Urbextour Duitsland, dag 11 - Teltow

2010-06-15T23:59:00.003+02:00

Onze plannen waren lichtjes gewijzigd voor vandaag. We gingen eerst naar een verlaten chemie lab - niet heel groot (1 kleine ruimte), maar wel de moeite, en eens iets totaal anders dan de voorbije dagen.
Na een drietal kwartier rijden kwamen we aan. We zagen al meteen een open poort, die toegang bood tot het het domein, langsheen andere, niet-interessante, verlaten gebouwen.
Het lag langs een drukke straat, tegenover een winkelcomplex, maar in feite is het gewoon kwestie van "zo gewoon mogelijk" naar binnen te gaan. Niemand die het verdacht vindt, laat staan erop let.
Even verderop kwamen ons doel in zicht, maar opeens hoorden we achter ons, van achter de hoek, een auto oprijden. Zo snel als we konden sprongen we in de struiken, en gelukkig dat er struiken waren!
We maakten ons zo klein mogelijk terwijl de camionette de hoek omdraaide, waardoor we ons ook ietwat moesten verplaatsen om uit zicht te blijven.
In ons blikveld, quasi vlakbij ons, hield de witte camionette halt. Ook onze adem stokte - had hij iets gezien?

Maar nee, hij reed na enkele seconden - die wel uren leken te duren - gewoon voort. We konden opnieuw ademhalen. Luisteren. Even verderop bleef iets actief geluid maken - was het de motor van de camionette, of het geluid (generator of zo) dat we daarnet al hoorden?
We wachtten in spanning af, nog altijd verdoken tussen de struiken. Als we wilden, konden we nu ongezien vluchten, als de camionette niet terugreed tenminste. Tot overmaat van ramp hoorden we een stem in het gebouw achter ons.
Na ettelijke minuten hoorden we de motor starten, en reed de camionette inderdaad terug. En ik opnieuw van de ene naar de andere kant rollen om uit zicht te blijven.
Nog even later vond ik het welletjes en stond ik recht om terug te gaan, tot ineens de fluisterende maar beslissende stem van Christophe me kordaat aanmaande om dat niet te doen: "Schatti! Stop!"
Ik dook terug in de struiken - die naar mijn goesting veel te veel lawaai maakten - en zag net op dat moment iemand op de fiets passeren.
Het verbaast me nog altijd dat hij niet op of om heeft gekeken, want echt subtiel waren we de laatste seconden niet geweest.

We spitsten onze oren, maar hoorden niemand meer, behalve die generator (of whatever het was). Snel-snel staken we het wegje over, en bevonden ons aan de linkerkant van het gebouw. Wat nu gedaan? Op die manier konden we onmogelijk binnen. Ik besloot om over het nabije muurtje te klimmen om verderop, via het voormalige skatepark ernaast, een ingang te zoeken, maar het muurtje liep door en ik zag geen mogelijkheid om er gemakkelijk terug over te geraken verderop. Terug dan maar. Klimmen. Uitblazen. Discussie. Terugkeren? Toch proberen? Het werd de eerste optie. Te riskant om nu nog te proberen een ingang te zoeken.
We liepen terug, maar dan zag ik toch een open deur aan de voorkant waar we snel konden binnenglippen.
We gingen op zoek naar het lab, maar dit bleek helaas de lege doos der twee "mogelijke" gebouwtjes te zijn. En néé, het andere lag te veel "open" om er nu een ingang te zoeken.
Dus we keerden op onze stappen terug naar de poort. Die toe bleek te zijn. Shit!

Moesten we dan echt over het hekken klimmen, op klaarlichte dag langs een drukke weg? Het leek ons de enige optie, na tien minuten zoeken en denken over een andere, meer subtiele mogelijkheid: rechts van ons was ook een hekken tussen het groen, die ons scheidde van het domein waar wél een hek langs de straatkant open was.
Tot ik een geniale inval kreeg: die poort léék wel toe, maar was dat ook zo? Remember: je mag er nooit zomaar vanuit gaan dat iets toe is, totdat je het ook effectief geprobeerd hebt.
En ja hoor, tot onze grote opluchting ging ze gewoon open... belachelijk simpel eigenlijk.

We besloten vanavond alsnog terug te keren, als de kans op activiteit op het domein een stuk kleiner was.
Intussen zouden we Teufelsberg, het voormalige afluisterstation, nog eens proberen. En zo stonden we een halfuur later weer op de parking, klaar om opnieuw de berg op te wandelen. Het zag er eigenlijk niet goed uit, aangezien we tijdens ons middagmaal een camionette hadden zien oprijden, en niet terug zien keren. Maar alle, wie niet waagt, niet wint. Dus wij weer bergop. We namen een "afkorting" door het bos, en bovenaan gekomen hoorden we... stemmen. Wat gedaan? We zagen iemand aan de open poort zitten, een soort securityman, en het zag er niet naar uit dat die gauw zou weggaan.
Er zat niets anders op dan ons te vertonen, en vriendelijk te vragen of we mochten fotograferen. En het antwoord was duidelijk: "Es tut mir leid, aber..."
de rest kun je wel raden zeker. En dus stonden we tien minuten later terug aan de auto. Depressief. Zou niets ons dan nog lukken? En dit was bovendien al de tweede poging!

We kwamen overeen om terug naar huis te rijden om wat te bekomen van de spanningen en teleurstellingen (en de beentjes zijn nog altijd moe van de kilometers gangen de voorbije dagen).
Maar het chemie lab, dat móesten en zouden we zien.
Dus na een koekje, wat rust en een versterkende zwiebelsuppe trokken we opnieuw onze stoute schoenen aan en stuurden de gps terug richting Berlijn. Behoorlijk zenuwachtig was ik wel. Zou de poort open zijn? Zouden er mensen aanwezig zijn? Ook de wilde verhalen (fotografen die er vorig jaar zouden bedreigd zijn met een wapen, waarna ze de politie belden die de misdadigers kwam oppakken / security / een hond) die ik had gehoord over die locatie stelden me niet echt gerust.

Opnieuw glipten we binnen langs een poort, maar deze keer die van het voormalige skatepark ernaast. Nu móesten we wel over het muurtje klimmen, maar ik wist dat het kon dus dat was geen probleem.
Voorzichtig, de ogen open en de oren gespitst, probeerden we nu tot bij het andere gebouwtje te raken. Niemand te zien of te horen. Een trapje naar de kelder. Een open deur. Zaklamp. Onze weg zoeken in de donkere kelder. Weer een deur. Een trap naar boven. Zou het... ?
Yes! Het chemie lab! Blijdschap! Mooi, mooi.
Fototoestel boven halen, statief opstellen, en shooten maar. Blij als een kind in een pretpark.

Maar na een klein uurtje zag ik opeens mensen voorbij het raam wandelen. "Shit! Mensen!" fluisterde ik, en ik bukte me. Mijn statief stond helaas nog heel hoog opgesteld, en ik had één van de twee duidelijk mijn kant zien opkijken. Onze hartslag ging weer pijlsnel de hoogte in. Onze oren spitsten. Daarna niets meer. Ze hadden ons niet gezien. En dus fotografeerden we er weer lustig op los, tot de zon te laag zat en we honger begonnen te krijgen. Inpakken & wegwezen! Gelukkig konden we dezelfde weg terug nemen, en de poort stond nog altijd open.
Mission accomplished!

Uitgehongerd maar gelukkig bezondigden we ons aan (veel te dure) chips & cola uit het nabijgelegen tankstation, om daarna naar huis ons potje te koken, te douchen, onze avonturen uit te typen en nu... te gaan slapen.
Morgen doen we het kalmpjes aan in Beelitz.

Meer van hetzelfde / Urbextour Duitsland, dag 10 - Teltow

2010-06-14T20:43:00.000+02:00

vandaag zijn we weer naar Beelitz Heilstätten geweest, en weer kilometers gangen doorgelopen, eindeloze trappen op- en afgesukkeld, en duizenden lege kamers gezien. We worden het een beetje beu.
Een leuk tussendoortje was het dak van een bepaald gebouw: via trappen kwamen we op de 'zolder' terecht, maar alleen het dakgebinte bleef nog over, en uit het puin van de rest was zowaar een gans bosje gegroeid. Een uniek dakterras :-)

Gelukkig vonden we 's namiddags dan toch uiteindelijk het 'schone' gedeelte dat we op talloze foto's hadden gezien, met monumentale trappen en zuilen, dat gaf weer een opkikkertje.
Je moet daarvoor wel een ganse weg door het gebouw afleggen aangezien maar één deur open is - je waant je soms in een doolhof. Ook zijn hier en daar gemetselde muren zodanig opgekapt dat je er kan doorstappen, dat blijkt af en toe onze 'redding' te zijn om ergens te geraken.
Voor de rest zijn quasi alle ramen afgedekt met houten platen, maar gelukkig niet gans tot boven, zodat er toch nog iets van licht binnenvalt.

Vandaag dus rustig overal onze gang kunnen gaan, en slechts twee andere fotografen tegengekomen.
Morgen proberen we nogmaals Krampnitz en Teufelsberg. Dat kan dus nog spannend worden :-)

Eintritt verboten / Urbextour Duitsland, dag 9 - Teltow

2010-06-13T23:10:00.002+02:00

Vandaag hadden we bijna de moed opgegeven. We gingen niet naar Beelitz omdat het zondag was, en ons vermoeden was dat de Sunday-walk-in-the-park die we gisteren hadden gezien, vandaag nog twee keer zo erg zou zijn.
Dus hadden we twee andere locaties aangestipt: de voormalige legerbasis Krampnitz en, als we nog tijd hadden, een voormalig 'afluisterstation' Teufelsberg, beide op een halfuurtje rijden van ons kotje en van elkaar.
Aan Krampnitz parkeerden we ons op een vrij plekje naast het domein, en zagen al meteen de onofficiële ingang tot het domein. Maar we hadden net onze urbexschoenen aangedaan en onze rugzak gepakt, toen er achter ons nog een auto indraaide: eentje van Securitas, die via de oprijlaan het domein opreed en daar de poort opende...
Zucht. Grote zucht. Een bewakingsfirma was wel het laatste dat we hier konden gebruiken. Maar allé, nog een geluk bij een ongeluk, want stel dat we tien minuten vroeger waren opgestaan en al op het domein zaten...
We besloten nog even in de buurt te blijven en de kat uit de boom te kijken, maar na een twintigtal minuten heen en weer drentelen in de straat, hielden we het voor bekeken en zetten koers naar onze volgende locatie. In het voorbijrijden zagen we opnieuw de gevreesde auto, deze keer aan de andere kant van het domein. Nog altijd niet safe dus (alla, vanuit ons standpunt gezien).

Voor Teufelsberg werden we er door skatende jongens op attent gemaakt dat we met de auto de beboste heuvel niet mochten oprijden, dat betekende dus te voet gaan.
Na ons broodjesmaal en een goeie tiental minuten wandelen arriveerden we voor de poorten van onze hotspot... waar weer een auto stond. Geen speciale wagen, maar er stond wel iemand bij.
En die maakte ons duidelijk dat we vandaag NIET konden fotograferen, omdat daar gisteren een party had plaatsgevonden en dat ze nu aan het opruimen waren...
en weer keerden we terug naar de auto, met hangende pootjes en de urbexgoesting in onze schoenen, bergafwaarts. Onderweg zagen we zelfs nog een politieauto naar boven rijden - wat ons doet vermoeden dat ook deze plek gecontroleerd wordt. Aaaaargh die Duitsers toch.
Van Duitsers gesproken: die zijn zot van asperges (om de halve kilometer een stalletje langs de weg: Beelitzer Spargel!) en van voetbal (te zien aan de talrijke auto's uitgerust met één tot vier Duitse vlaggeskes)

Dus we besloten terug te rijden naar Krampnitz om nog eens poolshoogte te nemen. Daar aangekomen waren intussen goed twee uren verstreken sinds onze eerste aankomst, dus we hoopten dat de Securitas-persoon ook wel betere dingen te doen had op zondag.
Blijkbaar niet dus, want tot onze grote frustratie stonden hij en zijn auto nu vlakbij 'onze' ingang, een platgetrapte afsluiting.
Hier zou een onschuldig gezichtje, zoals enkele dagen geleden, duidelijk niet helpen, integendeel.

Weeral een paar teleurstellingen rijker, maar we maakten er ons vanaf dat dit nu eenmaal bij het urbexen hoort. En dus kozen we een andere locatie op onze lijst: het Sanatorium am See waar we eergisteren dachten te zijn :-)
Dat was wel weer een uur rijden, maar toch beter dan niks of een toeristisch Beelitz.
Dit is ook een soort Beelitz, weer zo'n gigantisch bebost domein vol met vervallen gebouwen, maar stukken minder toeristisch.
De ingang was ook hier poepsimpel: domweg binnenwandelen door de open poort.
Maar we waren er nog niet lang of we hoorden al stemmen in de buurt. Het vervelende is, dat je niet weet waarvoor die mensen hier zijn. Beveiliging? Toeristen? Fotografen? De beste optie is uiteraard om je stil te houden en er zo ver mogelijk vandaan te blijven. Wat we ook deden, en gelukkig leken ze na een poosje verdwenen te zijn.

De rest van de dag verliep rustig en we konden ons volledig uitleven in het fotograferen, in zoverre dat nog mogelijk is op een plek waar alles weer op alles lijkt en alles is zoals je al overal gezien hebt: lege kamers, afbladderende verf en behang, de natuur die door de kapotte ramen naar binnen kruipt... je kunt dat niet blíjven fotograferen he.
Gelukkig waren er hier en daar nog wat uitzonderingen op de regel, zoals de foto's later wel zullen bewijzen.
Op het domein stond ook een hele hoge toren, zo'n 130 (hoge) treden, die we hebben beklommen, zodat we van bovenaf een zicht hadden op het domein. Maar dat is zodanig dikbebost dat zelfs dan nog niet alle gebouwen zichtbaar waren, en zelfs het meer ook niet.
Dat meer, trouwens, deed ons op onaangename wijze terugdenken aan Mývatn in Ijsland: muggenmeer! We moesten ze echt van ons afslaan en het zou me niet verwonderen dat we nu alletwee vol muggenbeten staan. Gelukkig was het redelijk frisjes vandaag, zodat we toch een lange broek en een trui aan hadden.

En opeens kregen we toch te maken met onbekend volk, die zomaar uit het niets leek op te duiken, zodanig zelfs dat Christophe geen tijd had om zich te verstoppen (ik stond verder), maar gelukkig zeiden die mensen gewoon 'Hallo' en zetten ze hun weg verder...

Ik weet niet of we alle gebouwen daar nu hebben geëxploreerd, maar feit is dat we de schoonste foto's die we ervan gezien hebben op internet, ook effectief in real life hebben gevonden en gezien (soms is het een zoektocht: waar is die schone foto nu getrokken? En dan blijkt het op de foto uiteindelijk veel schoner & indrukwekkender te zijn dan in het echt).

Dus we konden toch nog met een smile en veel foto's terugkeren... het resultaat zal ooit wel eens te zien zijn :-)

Beelitz, finally! / Urbextour Duitsland, dag 8 - Grosskochberg > Teltow

2010-06-12T21:47:00.000+02:00

Vandaag dus richting Berlijn gereden. Omdat we pas om 14u. mochten aankomen, zijn we onderweg gestopt in Beelitz Heilstätten, een bos vol oude gebouwen die deel uitmaakten van een sanatorium waar ook Hitler nog voor zijn "gloriejaren" heeft verbleven. D
Dit is zowat een urbex-bedevaartsoord, je moet er minstens één keer geweest zijn :-)
Een populaire plek, wisten we, en niet alleen onder urbexfotografen, ook ouders met kinderen, modelfotografen, toeristen,... komen er in groten getale op af als was het een Sunday walk in the park. Officieel verboden terrein, maar niemand kijkt op of om als je het domein betreedt en iedereen negeert er vrolijk de gele stickertjes 'verboden toegang'.
Veel is er trouwens toch niet meer te vernielen. Maar het domein is heel groot en niet alles is even toegankelijk.
We deden een pre-explore (snel doorheen wandelen), ik met mijn klein fototoestelletje. In tegenstelling tot gisteren bieden deze gebouwen wel hier en daar nog mooie beeldjes, zowel buiten als binnen. En nog hebben we nog maar 1/4 van het geheel gezien, als het niet minder is.

Nu zitten we dus in Teltow, in een klein maar spiksplinternieuw ingericht appartementje (2008), met als thema 'Afrika', met airco en internet en vaatwas en breedbeeld-flatscreen tv - iets minder comfort dan het vorige wel.
Hier dus: http://www.homeaway.nl/vakantiewoning/p527381
We zijn reeds boodschappen gaan doen maar het oogt hier toch stukken minder idyllisch dan het vorige dorp, en meer Oost-Duits ongezellig, met veel lege gebouwen ook (maar niet echt uitnodigend welteverstaan). Ook het triestige weer van vandaag (bewolkt, regenachtig, 18°) helpt niet veel, maar enfin, we zitten comfortabel, hebben internet en eten voor gans de week, en genoeg urbexlocaties op ons lijstje - alles wat we nodig hebben dus!

(N)iets / Urbextour Duitsland, dag 7 - Grosskochberg

2010-06-11T22:55:00.001+02:00

Tja,
wat zal ik zeggen over vandaag? Geen triomf, dat zeker, maar ook geen complete mislukking. Eerder een halve mislukking.
Bijna 3 uur hadden we gereden om aan onze locatie te geraken. Duitsland is nu eenmaal groter dan België en dan moet je ook je horizonten wat ruimer leggen.
De gebouwen van een voormalig (vermoedelijk) sanatorium lagen aan het einde van een doodlopende weg, enkele kilometers vanaf het dorp, op een heuvel tussen de bomen.
Tijdens het verorberen van onze broodjes aanschouwden we het geheel: wel architectonisch mooi, maar uiteraard compleet verloedered, afbladderende verf, kapot plastiek in plaats van ramen, graffiti, en de parking dienstdoende als lokale dump.

Ik had ergens gelezen over een kapel verborgen tussen de bomen, dus gingen we eerst daar naar op zoek in het naijgelegen bos. Achter elke bocht verwachtten we iets te zien, en een rotsformatie tussen de bomen was even ons fata morgana.
Na een poosje gaven we het op, de kapel kon nooit zo oneindig ver bergop in het bos liggen.
Dus gingen we in de gebouwen maar op zoek naar de schone plekjes die ik op de foto's gezien had: een theater, een cellencomplex, ...
Maar het enige wat we zagen waren lege ruimtes met afbladderende verf & behang, hier en daar een ingestort plafond of trap, klimop en takken aan de ramen, graffiti, en paintballrestanten.
Elk gebouw dat we betraden, zakte de moed ons dieper in de schoenen en de fotografische inspiratie was héél ver te zoeken. Dit waren lege ongezellige 'dozen', we hadden zoiets al veel te vaak gezien & gefotografeerd, en we vonden maar niet de ruimtes die we zochten.
Met slechts enkele foto's op onze geheugenkaartjes sloften we dan maar terug naar de auto.

En pas daar, na 3 uur rijden en 3 uur ronddwalen, viel mijn eurocent: op Flickr had men er de naam 'Sanatorium am See' meegegeven (wat ook op mijn documentatie stond): sanatorium aan het meer.
Maar hier was in geen velden of wegen een meer te bekennen... en dus zaten we op de verkeerde locatie. Eén die eigenlijk, feitelijk, de lange afstand totaal niet waard was.
Geen idee hoe ik via internet in godsnaam deze plek eraan had gelinkt.
Maar ja, ook dat is urbex: uren rijden voor niks. En vergissen is menselijk.

Intussen heb ik wél de juiste plek met 100% zekerheid gevonden: deze blijkt op amper 60km van ons volgende vakantiehuisje te liggen, dus de kans is groot dat we het nogmaals proberen.

Morgen vertrekken we hier, normaal gezien hebben we daar in Teltow ook internetverbinding.
Het weer was minder warm dan gisteren, en onderweg hebben we één felle regenbui meegemaakt, maar voor de rest: nog altijd mooi. Hopelijk blijft het de komende dagen ook zo!

Jammer / Urbextour Duitsland, dag 6 - Grosskochberg

2010-06-10T20:32:00.002+02:00

Vandaag weer op urbextocht getrokken. Je zou denken dat je snel avançeert op de autostrade, maar als er om de zoveel kilometer werken zijn waardoor je maar 60 of 80 meer mag rijden, dan is die snelheid die je anders mag halen (lees: onbeperkt) natuurlijk zo weer teniet gedaan.

De eerste halte was ECW, een groot gebouw waar het vanbinnen imposant en mooi is. Via de linkerkant betraden we het domein, waar we tot onze ontsteltenis zagen dat alle ramen ofwel te hoog, te gehekijzerwerkt of te toegemetst waren. Toegemetst, ja. Deuren, ramen: waar ze vroeger zaten zit nu een muur van witte stevige bakstenen. De Deutsche Gründlichkeit, weetjewel.
Het enige raam dat ons nog een mogelijkheid bood, was veel te veel in het zicht van de autowerkplaats er vlak naast. Een no-go dus.
Christophe wou het al opgeven, maar ik had nog één troef: mijn onschuldige gezichtje. "Pfff, dat gaat nooit lukken", repliceerde Christophe.
Dus na wat aarzelen stapte ik (via de andere kant, meer officieel) op één van de werknemers af, toonde mijn fototoestel, wees naar het gebouw en vroeg - in mijn beste schoolduits - of hij er een probleem mee had dat ik probeerde binnen te raken.
Hij gaf me daar een tirade van jewelste, ik kon niet vlug genoeg weglopen.
Grapje! Serieus nu - Duitsers zijn vriendelijke mensen.
Mijn hoop werd bewaarheid want hij antwoordde: "Alles is afgesloten, maar misschien kun je eens via die ramen of die deur daar proberen."
Mijn mond viel bijna open, dat hij zelfs nog aanwijzingen gaf!
Ik huppelde happy naar Christophe, en met ons gerief betraden we het domein, om er eens alle ramen die er niet zo uitzichtloos uitzagen als de andere, proberen te openen.
Het gaf een vreemd gevoel, zo duidelijk zichtbaar proberen binnen te breken :-)
Christophe moest telkens een verhoogje op de muur nemen om tegen de ramen te kunnen duwen. Op een gegeven moment kwam een van de werknemers zelfs naar ons toe: "probeer dat raam eens, ik denk dat dit moet lukken".
Maar tevergeefs, alles zat muurvast en met hangende pootjes moesten we afdruipen. Zo ver gereden, zo'n schone locatie, en mét onderlinge toestemming - dan doet het toch wel even pijn als het mislukt.

Intussen zweetten we ons te pletter: een drukkende 30° & going up, godzijdank voor de airco!

Op naar onze volgende stop dan maar, zo'n 50 km verderop:Solbad Wittekind. Deze was makkelijk, huppetee onder een houten afsluiting, tralala, en op het domein.
Ook hier bleken alle benedenramen dichtgemetseld te zijn. Toch was er de hoofddeur, waar gewoon het glas uit was. Christophe legde zijn gerief binnen en maakte zich klaar om door een kozijn te klimmen, toen ik op het lumineuze idee kwam om gewoon eens de klink te proberen. En wonder boven wonder: de deur ging nog open ook! :-)
Tja, op zo'n locatie is dat nu eenmaal geen evidentie, maar toch mag je er nooit vanuit gaan dat alles potdicht zit.

Jammer genoeg bleef er binnen de gebouwen bitter weinig van over, maar we hebben ons toch een paar uurtjes kunnen bezighouden, en vreemd genoeg nog het meest in de frisse kelders, met mooie lichtinvallen enzo.
Even verbazing toen we een aantal meisjes in zomerjurkjes op het domein zagen: die waren toch nooit onder die poort gekropen, er moest toch een andere ingang zijn?
Maar het was te warm om daar teveel over te piekeren en een andere in/uitgang te zoeken: wij huppetee weer onder de poort, tralala, terug naar de auto, en naar huisje.

Net onze pizza buitenverorberd, het is nog altijd 30°. Mooi weer is goed, maar voor mijn part mag het kwik toch iets lager liggen... Een doucheke zal deugd doen straks.

Moe / Urbextour Duitsland, dag 5 - Grosskochberg

2010-06-09T19:04:00.002+02:00

Hallo!

Zoals je misschien al gezien hebt staan er al wat foto's op Flickr
Intussen blijft het hier mooi en heel warm weer (hoewel wat regen voorspeld is morgen).

Mijn benen waren nog oververmoeid van gisteren dus hebben we vandaag niks gedaan. Allé, wel boekskes gelezen en fotokes bewerkt en een vergeefse zoektocht ondernomen naar een idyllisch plekje in het bos met waterke en nog wat boodschappen gedaan, niks om over naar huis te schrijven eigenlijk, maar ik heb het nu toch maar gedaan.
Morgen en overmorgen staat dus weer urbex op het programma, wat sanatoria en een bedrijfsgebouw, wel redelijk ver allemaal, dus dat wordt vroeg opstaan!

Nu eten maken en dan misschien nog een avondwandelingske...

Wandelingske / Urbextour Duitsland, dag 4 - Grosskochberg

2010-06-08T21:47:00.002+02:00

Hier ben ik weer!

Vandaag was wandeldag. We hadden er zin in en kozen er eentje uit van 11 km.
Hebben we ons dat even beklaagd zeg.
Met onze fotografische snelheidsbegrenzer raken we dus amper vooruit he. De dag kondigde zich ook niet zo heel warm aan, maar ik geloof dat we toch gauw aan 25° zaten of zo, en dat is ons net iets te warm om vlotjes te wandelen.
Mooie foto's gemaakt, daar niet van. Maar op den langen duur begon het wandelen ons toch een beetje tegen te steken, (voetjes pijn en dorst enzo), zeker als je ineens een wegwijzer '4 km' ziet staan op het punt dat je wou dat je de auto in de plaats zag...

Maar enfin, het was ook een beetje avontuurlijk (smalle wegjes naast afgrond) en door het bos en langs waterkes enzo, dat was wel leuk. Ook leuk was om de wandeling te kunnen volgen op mijn fototoestel met GPS. Hoewel de boswegelkens er natuurlijk niet opstaan, zie je toch min of meer of je nog juist gepositioneerd bent, zeker als de weg grotendeels langs het water loopt.
Eenmaal de foto's op Flickr staan, zal je ook zien waar we allemaal gewandeld hebben, mocht dat je ooit interesseren.
Ook veel langs gigantische campings gewandeld. We vroegen ons soms af hoe ze die caravans in godsnaam op hun plaats hadden gekregen, zo een niveau hoger dan het water, maar toch een niveau lager dan de bosweg. En blijkbaar is het ook de mode om de ganse dag in je zwembroek of badpak rond te lopen, want ik heb echt niemand gezien met deftige kledij aan :-)

Alla, we hebben het toch overleefd. Morgen staat weer urbex op het programma!

Kasteelken / Urbextour Duitsland dag 3, Grosskochberg

2010-06-07T21:37:00.003+02:00

Hehe, net lekker gegeten en een doucheke gepakt, de afwasmachine draait, mijn batterij is aan het opladen en mijn foto's aan het inladen, tijd voor een mailtje dus.

Vandaag zijn we naar Schloss R. geweest, een groot, verlaten kasteel dat geëindigd was als een hotel, en helemaal leeg, op een mooie zaal en een half uitgebroken kapel na.
Binnenraken was niet zo danig moeilijk. Over een muurtje klimmen, door het bos wandelen, en dan via een onderaardse gleuf (in steen, zo'n meter breed & diep, en maar een paar meter lang, tsjoep, naar binnen.
Heel relaxed verkenden we het geheel en begonnen te fotograferen in de kapel.
Tot we buiten opeens stemmen hoorden. We hielden ons even stil, en zetten dan onze weg verder in het kasteel. Opeens zagen we buiten, vlakbij, een sjieke auto geparkeerd staan. En hoorden we tik-tak hakjes op de stenen ondergrond rond het kasteel. Shit!
We gluurden door de ramen naar buiten en zagen inderdaad 4 deftig geklede mensen rond het kasteel wandelen, één iemand met een map met papieren in zijn hand, één vrouw met een fototoestelletje. Dit waren duidelijk geen toeristen noch urbexers. Dit waren mensen die iets van plan zijn met het kasteel.
We hielden ons doodstil en probeerden ze doorheen de ruiten te bespieden, om te zien waar ze naartoe gingen. Op een gegeven moment konden we ze niet meer volgen, maar bleven ze wel verdacht lang uit zicht. We spitsten onze oren om te horen of ze zouden binnenkomen. Wie weet had een van hen wel de sleutel...

We hoorden geluiden die we niet konden thuisbrengen - zitten ze nu binnen of niet? - en dus verschansten we ons in één van de vele kamers, onze adem ingehouden en ons hart op volle toeren. Betrapt worden wilden we écht niet. (Enfin, het ergste dat kan gebeuren is uiteindelijk een boete, maar je geld verkwist je toch liever niet aan zoiets.)
Een uur nadat we de auto gezien hadden, hoorden we dan toch ineens de portieren, en zagen de auto wegrijden. Oef!
Toch niet helemaal gerustgesteld gingen we weer gaan fotograferen. Soms is het zo verdomd moeilijk om geluiden die de wind veroorzaakt te onderscheiden van die door mensen veroorzaakt... en blijkt de witte schim tussen de bomen gewoon een zwaan te zijn.

Na nog wat uurtjes rustig te hebben gefotografeerd, vonden we het tijd om maar eens terug naar 'huis' te keren. Alles ingepakt en terug naar de 'ingang'. Ik daalde als eerste af in de gleuf... maar tot mijn ontsteltenis bleek de uitgang afgesloten te zijn met loodzware stenen tegels! Die mensen hadden waarschijnlijk gedacht dat dit wel een heel gemakkelijke doorgang was, en hadden zich dus onledig gehouden met die beter af te sluiten! Toemetoch! En dat terwijl ik tevoren nog het grapje had gemaakt dat als ze het hadden afgesloten, dat we dan wel een deur of zo zouden inbeuken of glas breken want ergens buitengaan is toch altijd simpeler dan ergens binnengaan, niet ? Enfin, echt panikeren deden we niet, we vonden het hoogstens redelijk vervelend.
Christophe probeerde zich alsnog naar buiten de wurmen, maar de doorgang bleek te smal voor hem. Dus ging ik maar eens proberen.
Gelukkig lukte het mij nog net, en even later stond ik goed en wel buiten. Maar ja, ik kon mijn liefste toch moeilijk achterlaten, en dat op zijn verjaardag :-)
Christophe besliste om het stuk kapotte tegel naar binnen te slepen, en zo het gat net groot genoeg te maken om er -misschien ! - ook door te kunnen. Nadat al het gerief was doorgegeven probeerde hij opnieuw, en jawel, deze keer slaagde hij er ook in zich naar buiten te wringen. Met als souveniertje een hoop schrammen.
Hehe! Hier wilden we geen minuut langer blijven, dus haastten we ons - na nog een laatste fotootje - terug naar het muurtje.
Ook hier bleek het niet zo simpel om er van langs de andere kant terug op te klimmen, maar uiteindelijk konden we toch spreken van een geslaagde missie...

Terug in de bewoonde wereld deden we zoals normale mensen onze boodschappen, om thuis ons potje te koken en nu te bekomen van ons avontuurtje... op naar het volgende!

Relax / Urbextour Duitsland, dag 3 - Grosskochberg

2010-06-07T09:57:00.001+02:00

Eindelijk zijn we op internet geraakt! Bleek het paswoord al die tijd gewoon op het prikbord in de gang te staan, en wij maar wachten tot de eigenaars thuis waren :-)

Zaterdag een heel vlotte reis gehad.
Gisteren een warme zonnige dag, we hebben hier in de buurt een beetje rondgetsjoold en gefotografeerd, ijsje gegeten, boekje gelezen, restaurantje gedaan, kortom op 't gemak.
Het huisje heeft alle comfort (van afwasmachine tot draadloos internet) en blijft lekker fris, heel rustig dorpje hier ook, vriendelijke mensen, en je hoort alleen maar vogeltjes fluiten en bijtjes zoemen.

Geen stress dus, behalve misschien als we subiet op urbex-pad gaan ;-)

Mijn fototoestelletje met GPS is fantastisch, je ziet meteen waar welke foto getrokken is, want je kunt er ook kaarten opzetten. Ook handig om te weten waar je precies bent of te zien waar de auto ook alweer stond :-)

En nu op weg naar een verlaten kasteel...

The National...

2010-05-07T20:55:00.003+02:00

... brengt binnenkort een nieuw album uit, "High Violet". En het zijn weer zo'n songs die zullen vastroesten in mijn iPod. En die ik altijd maar opnieuw wil beluisteren. En opnieuw. En opnieuw. En opnieuw. En het nooit beu word. Integendeel, hoe meer ik sommige van hun songs hoor, hoe beter ik ze leer appreciëren. En er zijn natuurlijk ook die mij vanaf de eerste tonen in hun ban nemen en me nooit meer loslaten.
Neem nu "England". Zó bloedmooi dat ik er bijna de tranen van in mijn ogen krijg. Die heerlijk diepe, melancholische stem, die passionele muziek...

Klik hier om het te beluisteren (wel eerst effe 10 seconden reclame laten passeren). Dóen!

Op 6 juli treden ze op in Amsterdam, en ik hoefde niet lang te twijfelen: omdat het de dag nadien ook nog eens mijn verjaardag is maken we er maar meteen een Hollands uitje van! Hiephoi!

Come Home

2010-05-03T21:33:00.003+02:00

Nog maar eens een Belgische instant klassieker... de nieuwkomer Amatorski is zéér genietbaar!

Spring

2010-04-22T22:12:00.002+02:00

Toch wel indrukwekkend dat één natuurfenomeen zovele duizenden mensen overal ter wereld dagenlang met de voeten aan de grond kan houden. En te bedenken dat we daar vorig jaar in de buurt van de Eyjafjallajökull zaten, en zovele andere vulkanen. Hoe buitenaards voelde het soms niet aan om kilometerslang door niets dan lavavelden te rijden, zover je kon kijken.

Hoe bevreemdend was het niet om te wandelen over nog jonge, warme lavavelden, waar de opgeslorpte regen door de nog gevangen warmte verdampte.

Aaagh Ijsland, zo boeiend qua natuur...
Stiekem toch een beetje jaloers op degene die de uitbarstingen van dichtbij meemaken.

Maar enfin, intussen geniet ik hier toch maar van de lente. het is alsof ik die elk jaar intenser beleef. De geuren, de kleuren, de zon, de warmte: puur genieten.
Zien hoe de knopjes aan bomen komen, en uitbundige bloesems en frisgroene blaadjes worden: dag na dag zie ik onze haag, en de natuur op weg naar het werk meer en meer tot leven komen.
Na het eerste voorzichtige sneeuwklokje en de piepende krokusjes, stond onze tuin op een Mooie Morgen pardoes vol met paasbloemen.
Om de paar dagen gaan we op ontdekkingstocht in onze tuin en vijver: wat groeit en bloeit er allemaal, en hoeveel weer sinds vorige keer?

De vogels fluiten de pannen van het dak, en ik merk nauwelijks nog het verschil tussen de digitale vogels uit mijn Wake-up-light en de echte vogels.
Sinds we zakjes noten en zaden in een struikje hebben opgehangen deze winter, genieten we quasi dagelijks van meesjes, musjes, winterkoninkjes, roodborstjes, ...

Elke dag, als ik thuiskom, zit Christophe in de tuin. Wied kruiden (of was het onkruid wieden?), snoeien, maaien, verticuteren, prutsen met pompen-filters-kabels-waterslangen-zuurstofbolletjes, vissen voeren, plantjes planten en verpotten: hij kweekt zowaar groene vingers! En al kent hij nog steeds het verschil niet tussen een narcis en een krokus, de bloemen-planten- en vijverwinkels in de buurt zijn wél zijn tweede thuis geworden.

Dankzij mijn ventje en zijn nieuwe hobby zitten onze helderdere vijvertjes dus weer vol leven: je ziet de vissen tenminste weer zwemmen, de waterplantjes groeien zienderogen, en sinds een maand of wat woont er ook een kikker, die onze vijver zelfs heeft uitgekozen om zijn (haar?) kikkerdril in te planten. Wij kijken vol verwachting uit naar de kikkervisjes :-)

Verbaast het je dat ik op het werk soms zó hard naar de gezelligheid van onze tuin zit te verlangen?

(Foto's volgen)

Asswolk

2010-04-15T15:01:00.004+02:00

http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=DMF20100415_007
Wat ik mij nu al heel de dag afvraag: hoe sluit je in hemelsnaam een luchtruim?

Panelen rond zetten? Plastiek over leggen?

Softieieieieieie!

2010-04-12T22:33:00.007+02:00

Zaterdag naar de Gunter Lamoot gaan kijken. Het leuke was dat hij niet alleen zichzelf belachelijk maakte, maar dat het tevens ook herkenbaar was. Hoe erg schamen de meeste mensen zich niet over hun uiterlijk vroeger, hun opstellen, hun stem op zelfgemaakte cassettebandjes? Gunter durft het aan om zijn verleden met behulp van een diavoorstelling en het afspelen van oude geluidsopnamen, voor volle zalen tentoon te spreiden. Lap daar nog wat verbale humor bij en het wordt de max - haast vertederend zelfs.
Neem nu de leuke zelfverzonnen en ingezongen tekst op de muziek van "Wake me up before you go-go". Zalig hoe Gunter vol overtuiging zijn eigen kinderstem playbackt...
(waarschuwing: niet beluisteren als je nog van plan bent om naar de show te gaan kijken!)

Pranfeuri

2010-03-30T21:38:00.005+02:00

De strip DirkJan: zó droog en vaak toch zo geniaal. Neem nu deze, en probeer het vooral niet te snappen:

Klinkklare onzin, en net dat doet 't 'm. Zelden zo gelachen.

Meneertje-weet-alles

2010-03-14T19:52:00.003+01:00

Daan, hij weet – naar eigen zeggen – álles van de hele wereld. Én hij kan tot 30 tellen (en zelfs tot 40 als hij de dertig-getallen even overslaat).
Behoorlijk straf voor een ventje van vier en een half.

Maar niemand is perfect, ook dit mini-genie niet. Ons professortje heeft hier en daar toch nog wat bij te schaven...

Kerstdag 2009. Urenlang aperitieven en tafelen is niet weggelegd voor kindjes – zij moeten hun energie kwijt. Dus trok ik, meter An, met Daan naar zijn kamer om te gaan spelen. Na het auto-met-afstandsbediening-beheersingsspel waarbij (zoals gewoonlijk) de spelregels voortdurend in Daan's voordeel door Mr. Daan himself gewijzigd werden, besloten we op het bord te gaan schrijven.
Ik schreef 'DAAN', en vervolgens mijn eigen naam, 'AN' – met de nodige uitleg.
Reactie van Daan: “Je moet je voornaam nog schrijven: 'Meter'”.

Zaterdagavond 6 maart. Daan had het voorrecht om bij ons te blijven slapen. Net zoals bij hem thuis, hadden we bij het slapengaan een digitale wekker op zijn nachtkastje geplant. En net zoals bij hem thuis, gaven we hem mee dat als het 7 uur was, hij mocht opstaan. “Ja, als het begint met een nul en een zeven”, bevestigde hij ons. Slim ventje, maar wij ook: stiekem hadden we de tijd een kwartiertje teruggedraaid.

Gerustgesteld gingen ook wij een paar uur later slapen.

Zondagochtend 7 maart. Een ventje sloop onze kamer binnen en kwam rillend aan mijn kant van het bed staan. Een zacht stemmetje onttrok mij aan mijn droom en uit mijn slaap. “Meter An?” Het duurde even voor ik mij in de realiteit bevond, maar toen mummelde ik “Hmmm?”
“Meter An, het is zeven uur, mag ik tv gaan kijken? Ik heb mij zelfs al aangekleed!”

Het eerste wat ik dacht was: “Fijn, hij heeft zich al aangekleed!”. Het tweede wat ik dacht was: “Hoe laat is het eigenlijk écht?” Ik draaide me om en wierp een blik op mijn wekkerradio. Huh? Ik knipperde de slaapwaas uit mijn ogen en keek wat dichter. 05:03 stond daar in grote rode cijfers te blinken. En dan loopt die nog 7 minuten vóór...
Wat was hij teleurgesteld toen ik hem resoluut terug naar bed stuurde...

Dat ik de volgende twee uur amper geslapen heb, vergeten we maar, dankzij z'n voor de rest goed gedrag...

Zondagmiddag 7 maart. Daan en ik maakten ons klaar om naar 'oma' te vertrekken, voor het verjaardagsfeestje van 'mama'. In de garage was ik bezig mijn jas aan te trekken toen Daan vroeg: “Hoe gaat die garagepoort open?” Ik, eerlijk als ik ben, deed al mijn mond open om te zeggen 'op dat bovenste knopje duwen', maar Christophe, plaaggeest als hij is, flapte eruit: 'je moet tien keer springen'.

'Ja?' vroeg Daan toch enigszins verwonderd, en begon, naïef als hij nog is, op en neer te springen om het meteen uit te testen: “één, twee, drie, vier, ...”

Christophe en ik schoten stilletjes in de lach en keken elkaar veelbetekenend aan – hoe konden we het nu écht geloofwaardig maken? Gelukkig zat de afstandsbediening nog in mijn zak, dus op “tien” drukte ik ongemerkt op het knopje – en wonder boven wonder: de poort ging omhoog.
Het gezicht van Daan sprak boekdelen: “Dat is speciááááááál!”
En “Kan ik het nu ook weer toe doen?”
“Je moet eens proberen he.”
Hopla, daar stond hij weer te springen. Op “tien” ging de poort automagically naar beneden, en op mijn “stop!” stopte het.

Goddelijk om te zien: Daan op de stoep al tellend zijn sprongetjes doen, en die poort maar op en neer...

8 minuten genieten

2010-02-17T18:15:00.003+01:00

Tja, het leven kabbelt voort, met zijn obligate nieuwjaarsbezoekjes aan het begin van het jaar, en voor de rest telkens 5 dagen lang opstaan eten werken eten werken eten tv-kijken slapen, met op maandag de obligate 1500m geploeter in het zwembad (al kan het soms wat minder zijn), de dinsdag babysitten, de donderdag badmintonnen, de vrijdag de Colruyt leegkopen - en dan 2 dagen andere winkels afschuimen, kuisen, wassen, plassen, strijken, koken, afwassen - om dan weer van voren af aan de week te beginnen.
Kortom, de dagdagelijkse rompslomp en dus zogezegd geen tijd meer voor foto's of een blogje.
Erg hé. (En dan heb ik nog maar een gewone 8 to 5-job op nog geen kwartier fietsen, en géén kinderen.)
Maar helaas, de verlokkingen van de teevee zijn de laatste tijd net iets groter dan die van de computer. Zodus: maak ik er mij maar weer vanaf door een goe muziekske, of twee, te plaçeren. Gewoon, omdat ze voor mij uitblinken tussen alle andere 'crap' die dagelijks de geluidsgolven in de werklucht vervuilen. Omdat ze genietbaar zijn. Omdat ik ze met u wil delen. Misschien geniet u er ook van, en is mijn doel weer bereikt. En zoniet: no harm done.
Allé, ge moest allang op de Play-knop hebben geduwd in plaats van deze zever hier te lezen!

Pearl jam - Just Breathe

Eels - A Line in the Dirt

2009-12-03T22:29:00.004+01:00

Kijk, héél af en toe draait StuBru nog eens iets nieuws, iets waarvan ik niet wegloop of iets dat ik niet zodanig hardnekkig probeer te negeren dat het toch weer de bovenhand krijgt, iets tussen steeds dezelfde debiele reclames die je om het halfuur door je strot geramd en in de maag gesplitst worden (Monday monday happy days, Sofie die voor haar huis staat zonder sleutels en de LG Cookie, of godbetert het 'bimbambeieren de klokken leggen eieren' op een Jingle Bells-deuntje - en dat de Glazen-huis-actie tegen malaria is weet gans Vlaanderen intussen ook al - kortom:

bijvoorbeeld iets waarop je spontaan begint mee te bewegen:
Daan - Icon

Of iets waarop je eventjes begint weg te dromen.
Isbells - As long as it takes

Hopelijk draaien ze deze nu niet kapot.

(Word ik nu oud of is het écht zo erg gesteld met StuBru?)

Opstaan!

2009-11-26T21:35:00.004+01:00

Ik snap niet hoe ik tegenwoordig 's ochtends uit bed geraak.

Als ik de regen tegen de ruiten hoor kletteren,
de wind hoor suizen,
en in een koude kamer
buiten op druppels en duisternis staar

Als ik nog moe ben
nog half in mijn dromen verzonken
mijn ogen amper open krijg

Als mijn werk saai is
en daarna moet ik nog dit en dit en nog dat

terwijl mijn bed zo warm
zo zacht
zo gezellig is

dan is de goesting

om op te staan en kou te lijden in de badkamer en twijfelend voor mijn kleerkast te staan bibberen en vervolgens op mijn fietske duisternis wind koude regen verkeer steile bruggen te gaan trotseren om daarna zwetend op het werk te arriveren om weer in slaap te vallen achter mijn bureau en zelfmoordneigingen te krijgen van kattevalse bitchen la roux en gossip en de honderdduizendste keer papillon van the editors en die idiote reclames op de radio en lastig gevallen te worden door ongeduldige of domme klanten

vér te zoeken

En wil ik het liefst van al
mij omdraaien
opkrullen
induffelen
en weer wegglijden in een zalige slaap

Niets doen
Niets denken
Niets.
Is dat zóveel gevraagd?

Bos!

2009-11-08T19:40:00.004+01:00

Het weekje Nederland heeft enórm deugd gedaan.
Niet alleen is het best wel eens gezellig zo met je ouders, zussen en pagaddertjes een weekje op 't gemak te zitten, maar bovenal heb ik errug genoten van de natuur.
Ik keek al zó lang uit naar een boswandeling in de frisse lucht, omringd door bomen en groen en het kleurrijke herfst-bladerpalet.
Het opsnuiven van die heerlijke boslucht en het zien van al dat moois maakte me ei zo na compleet high. Volop genietend kreeg ik ook niet genoeg van het fotograferen van alle pracht die de herfst met zich meebrengt: de kleurrijke bladeren, de paddestoelen, ...

Vlotjes fietsend door de heide en de bossen in het natuurpark de Hoge Veluwe, werd ik mij volledig bewust van hoe zalig dit wel was, en vroeg ik me af hoe ik het eigenlijk dag in dag uit uithoud in een muf bureau omringd door computers (en een sanseveria en een varen).
Dit zou ik wel iedere dag wel willen doen: mij omringen door pure natuur, aan niets denken, genieten.
En 's avonds een warm badje, en gezellig tafelen met de familie (gourmet, raclette, lasagne, ...), en daarna moe maar voldaan lepeltje-lepeltje in slaap vallen ...

Nee, ik heb echt niet veel nodig om een fantastische vakantie te beleven: een bos, familie, eenvoudig maar lekker eten. Batterijtjes opgeladen!

We did it! (De wedergeboorte)

2009-10-25T18:14:00.004+01:00

Okay, ons plan om nog vóór het daglicht het kasteel te gaan hunten, was een beetje in het water gevallen vanwege de uursverandering. Een uur langer slapen? - yeah right!

Enfin, niemand te zien op plaats 'derelict', dus eerst maar even dat keldergat bestuderen. Het raampje gaat wagenwijd open - dat is het probleem niet. De echte hindernis is de smeedijzeren garnituur ervoor. Ontzet staar ik het onding aan: moet ik mij dáár door wurmen? No way! Maar wie weet, is er wel een andere ingang te vinden, probeer ik hoopvol.
Christophe rolt met zijn ogen: "Gij wuss! Ge durft gewoon nie!"
Toch wel, houd ik krampachtig vol. Maar het zou niet de eerste keer zijn dat we levensgevaarlijke stunts uithalen om ergens binnen te raken, terwijl om de hoek een deur gewoonweg wagenwijd open staat.
Afin, wij dus een toertje rond het kasteel doen, vergeefs aan deuren rammelend, no luck. Damn!

"Tja, het zal dan toch het keldergat worden zulle."

Het keldergat. Ik, alleen, met mijn claustrofobie en arachnofobie en smetvrees. En mijn dik gat.

Onmogelijk!

Maar ja, ik wil per sé binnen en dan moet je er soms wat voor over hebben. Ik ontdoe mij van al mijn ballast (statief, rugzak, buideltas), alleen een liposuctie is op dit moment iets te ... onmogelijk.

Met een zaklamp schijn ik naar binnen. Het ziet er nog redelijk 'deftig' uit: ruim, niet te vuil of te donker. Alleen de vloer baart mij wat zorgen, die ligt nogal diep. Links staat een stookolietank, misschien kan ik daar over balanceren, om aan het einde dat tussenverdiepje te nemen?

Daar gaan we, poging één.

Hoofd en schouders gaan er vlotjes door, maar eer ik aan knie en teen geraak moeten mijn wulpse rondingen er nog door geraken. Het doet pijn, en ik trek mij terug.
"Het gaat niet, mijn achterste is te dik!"
"Allé komaan, met een beetje duwen gaat dat wel lukken."
Ja, misschien wel, maar wat als ik vast kom te zitten? De brandweer bellen? Hoe ga je dat in godsnaam uitleggen? Zie je mij al zitten? Hoe zouden ze mij eruit krijgen?
En stel dat ik erdoor geraak, maar men heeft de kelderdeur gebarricadeerd, hoe ga ik dan terug buiten geraken zonder helpende hand die mij door het hekwerk duwt?

De vreselijkste doemscenario's spoken door mijn hoofd. Altijd het ergste eerst denken, is mijn motto.

Maar we geven niet op.
Operatie keldergat, poging twee.

Ik doe nog mijn lange trui uit - een paar millimeter kan het verschil maken.
Maar! Zelfde probleem. Mijn. gat. is. te. dik. !!!
Christophe kneedt mijn billen in de vorm van het gat (ja, ik weet het. Maar dit is bittere ernst). Het doet verdomme pijn - niet het kneden, maar het ijzer dat tegen mijn dijen duwt. Ik keer terug. Face it, het gaat niet!

Daar staan we dan, plompverloren tussen de lage struikjes en het keldergat. Verschijnt daar van om het hoekje toch wel ineens een jogger zeker! Hij kijkt ons even aan, en ik, ik zeg "oei". Maar de jogger jogt verder, zonder nog één keer om te kijken. Wij vragen ons af wat die gast wel niet denkt, en hij vraagt zich wellicht af wat wij daar staan te koekeloeren.

Derde keer, goeie keer!

Niet waar. Ik zoú er misschien wel door kunnen, maar de korte pijn en de doemscenario's houden mij tegen. Fear factor, quoi.

Ik sta weer recht en haal diep adem.
Oké.
Wíl ik binnen? Ja.
Kán ik binnen? Mits wat duw- en trekwerk, ja.
Ben ik een watje? Ja. Néé, verdorie, ik wíl geen watje zijn. Ik móet en ik zál binnen geraken, whatever it takes. Anderen is het wél gelukt, dus moet het mij ook lukken.

En ik maak mij op voor een vierde poging. Ik wurm, Christophe kneedt en duwt. En ik pers mij erdoor alsof ik opnieuw geboren word. En floep! De grootste vetmassa is erdoor en de rest gaat vanzelf.
Yiha! Ik ben er!
En wat meer is, ik hoef niet over de tank te lopen. Een afstapje helpt mij vlotjes op de begane grond, zo'n 2,5 m lager.

Zo ver zijn we al, er is geen weg terug.

Snel als een (angst)haas probeer ik mij een uitweg te zoeken. Maar deze kelders zijn haast een doolhof. Overal deuren! Ik ban de angst uit mijn gedachten en loop kordaat en bijna instinctief naar de trap naar boven, waar het witte daglicht mij verwelkomt.
Nu nog een deur openen voor mijn ietwat volslankere partner in crime.

Helaas, de deuren zijn gebarricadeerd of er zitten rolluiken voor. Dan maar een raam zoeken.
Algauw vind ik er één die op het eerste zicht nog wel deftig kan opengaan, maar toch niet helemaal wil meewerken. Enfin, wat kracht op de trekknop zetten kan al veel helpen en dat doet het ook. De frisse lucht stroomt binnen, en ik, watje, ben gelukkig omdat ik hier toch niet opgesloten ben, zo moederziel alleen.

Na een klein misverstand verschijnt Christophe dan toch uiteindelijk voor het raam.
"Hoe moet ik nu binnen geraken?" vraagt hij zich een paar meter lager hulpeloos af. Euh.
"Daar is een opstapje, dat moet wel lukken."

Hij gooit ons gerief naar binnen (enfin, aangeven is een beter woord) en hijst zich moeizaam op - maar het lukt, en even later staan we alletwee binnen. Yes! Hugging time!

Raam toe, en we gaan op verkenning.
De meeste kamers zijn helaas "lege dozen", zoals we dat noemen. Veel open haarden, hier en daar een stoel, een lavabo, een toilet, en in de keuken nog een voorhistorisch fornuis en een gigantische spin. (In één van de kelders, trouwens, staan tevens een prehistorische wasmachine op vuur en een "wringer".) Boven vinden nog een slaapkamer oude stijl, in wit en roze, inclusief kaptafel, nachtkastje sen bedlampjes. En twee badkamers, hier en daar een kast.

Verreweg het mooiste onderdeel in dit kasteel is de stijlvolle, wervelende hoofdtrap, waar de zon nu nog niet ten volle op zit, dus beginnen we daarmee.
Statief opstellen, camera opvijzen, instellen, en schieten maar!

Het doet deugd om na zo'n lange onderbreking onze niet altijd goedkope investeringen opnieuw te gebruiken, te voelen, te beheersen.
De inspiratie raast door mij heen, en ik leef mij uit als een kind op een speelplein.

En de vreugde kan niet op als ik opeens...
nee, dat zeg ik niet. Ik kan je wel vertellen dat ik mij niet meer door het keldergat hoefde te persen om weer buiten te geraken.

Een fijne, zonnige zondagmorgen in een verlaten Château. En daarna frietjes. Wat kan een urbexer nog meer wensen :-)

Finally!

2009-10-24T23:34:00.004+02:00

Voor het eerst sinds ik-weet-niet-hoe-lang gaan we zondag nog eens urbexen. Verlaten gebouwen fotograferen, weetjewel. Schande dat we die hobby al een half jaar links hebben laten liggen (ja, één keer nog in de zomer, maar dat was een mislukking)
Hopelijk lukt het ons morgen wél. Er zijn al mensen binnen geweest in het kasteel, dus ons moet het ook lukken!
Vroeg opstaan wel, om er vóór het eerste licht te zijn... net nu het een uur vroeger klaar wordt!

Spannend. Denk aan mij wanneer ik me morgenvroeg in het donker door een keldergat wurm - of in een politiecombi word afgevoerd :)

Huisje tuintje boompje ...

2009-10-21T23:12:00.001+02:00

... geen tijd om blogjes of kindjes te maken ;)

Passie

2009-09-17T22:23:00.003+02:00

Speakers op maximum, en genieten maar. Een song vol passie.

Geef mij maar dit op StuBru in plaats van de brol van de schreeuwerige Bloc Party, zagende Jasper Erkens, grijsgedraaide & kattevalse Gossip & La Roux, The lawaaierige Hickey Underworld, De achterlijke Jeugd van Tegenwoordig, en consoorten. (by the way, ik zou dolgraag afrekenen met 'De Afrekening', een verzameling van de allerslechtste en meest afgezaagde songs van 't moment - afvoeren die enerverende puberlijst vol puisten!)

Kassa

2009-09-15T18:25:00.002+02:00

Het valt op de laatste tijd. Eigenlijk was het altíjd al zo: ik neem áltijd de verkeerde kassa. Je weet wel, net díe kassa waar je het langst moet wachten vooraleer je aan de beurt bent. Is het écht zo?
Of is het slechts een indruk dat het elders sneller vooruit gaat? Nee, ik hou het minutueus in de gaten, en het is écht zo.

En of ik nu de eerste de beste kassa neem (principe: eerste keus is meestal de beste - njet!), of een weloverwogen keuze maak (principe: deductie met aantal mensen en artikelen als parameters - njet!), of na een poosje toch maar een andere rij kies (principe: welke líjkt het snelst te gaan - njet!) : uiteindelijk sta ik tóch choco te wezen aan de traagste kassa.

Ja, zélfs de weloverwogen keuze is ronduit bedrieglijk: ik laat me steeds weer misleiden door de rij met het minste aantal mensen, met het minste aantal artikelen. Net dán moet de kassierster een halfuur aan de lijn hangen om de prijs te vragen, net dán betaalt te klant met te kleine muntjes om toch maar gepast uit te komen, net dán moeten er elvendertig verschillende maaltijdcheques geteld worden, net dán wordt er van kassierster gewisseld.

En dan kijk ik met lede ogen naar die andere kassa, waar intussen al 3 overvolle karren vlotjes zijn gepasseerd, en waar die mens die pas 10 minuten later kwam aanschuiven intussen al aan het afrekenen is, terwijl er in mijn rij nog 3 klanten vóór zijn, en wie weet welke blokkages zíj weer zullen opwerpen. Ronduit frustrerend is het.

Wat doe ik verkeerd en wie kan mij helpen?

Villalalala

2009-08-30T22:04:00.006+02:00

Tja, een (ver)huis vergt toch wel wat werk... zou je geloven als ik zeg dat ik amper nog ga fotograferen of foto's bewerk? Ook mijn blog en zélfs mijn Flickr werden en worden redelijk verwaarloosd...
maar daar staat tegenover dat ik een 'nieuw' leven ben gestart!

Na een maandje in ons villaatje voelen we ons hier al behoorlijk thuis. Ons salon en onze bureau zijn geïnstalleerd en gezellig bevonden, de open keuken blijkt behoorlijk mee te vallen.
We zijn in blijde verwachting van onze nieuwe slaapkamermeubels, veluxgordijntjes, wasmachine, diepvries en eetkamermeubels.
Onze vijver is verlost van de overdosis koi en wordt langzaam maar zeker properder.
Af en toe hier en daar een kleine herstelling (met hulp van de ouders), maar in feite was het huis meer dan in orde en schoon.

's Ochtends daveren we soms een beetje in/uit ons bed vanwege een passerende camion en als de wind slecht zit horen we het autostradegeruis, maar het klateren van het watervalletje van ons vijverke en het rustgevende zicht vanuit de master bedroom - meer bepaald de visjes in de vijver en de windmolens in beweging in het zachte ochtendlicht - maken veel goed.
Ons regenwater zit er intussen door en het gras is niet meer zo groen, maar daar staat dan weer een zalige zomermaand tegenover. Helaas kreeg ik een beetje kuisziekte waardoor we nog niet echt van onze tuin en pergola genoten hebben.

Want waar ik vroeger op mijn kamer pas eens om de twee maanden een stofdoek ter hand nam en éénmaal per jaar een dweil sloeg, heeft elk stofje, kruimeltje en haartje in dit huis me in de greep: het móet weg, nu, subiet, onmiddelijk. Dus hup ik ganse dagen rond met stofzuiger, emmer, dweil, poetsdoekjes, zeemvel, CIF, Ajax en kruimeldief. En op weg naar de plaats delict zie ik nog tientallen andere vuiltjes die om aandacht roepen.
Wat is er gebeurd met mij??? En zal dit nog overgaan of alleen maar erger worden?

Toen ik gisteren alle moed bijeenraapte en wat ging luilekkeren in de tuin, werd zelfs dit bestraft: we konden live meegenieten van de laatste roddels die de buurvrouwen - "koméren" in het Westvlaams - in overtreffende trap wereldkundig maakten.

Een keukenprinses ben ik ook nooit geweest, maar nu, met eigen keuken en ingrediënten en een lief om te voederen, vind ik het ineens plezant om iets lekkers (en iets nieuws) op tafel te toveren, zoals bijvoorbeeld dit heerlijke receptje.

Enfin, ik kan nog wel even doorgaan, maar het is duidelijk: we "jeunen" ons hier!
En dat is het belangrijkste, me dunkt.

Nog 1 keer slapen...

2009-07-30T23:43:00.002+02:00

... en we krijgen de sleutel van ons huis!

Morgen opent voor ons de deur naar een nieuw leven... spannend!

Summer Girl

2009-07-29T22:06:00.000+02:00

Geen geluk

2009-07-27T21:52:00.002+02:00

En zo keerden we zondag terug naar de verlaten villa; die tot onze grote ontgoocheling niet meer zo verlaten bleek te zijn.
We waren net over de gracht geklauterd toen een hond blaffend onze richting uitkwam. Als opgejaagd wild spurtten we, terug over de gracht, de straat op - niet omkijkend, makend dat we zo snel mogelijk uit zicht waren.
Toen we even later met de auto passeerden bleek de voordeur en enkele ramen open te staan.

Later zou ik vernemen dat andere fotografen de dag voordien ook al ongure typetjes had gezien in de villa - en het was duidelijk dat ze spullen aan het stelen waren. Een kort 'klapke' leerde onze urbexmannen dat deze 6 personen tevens van plan waren het huis te bewonen - kortom: krakers.
Een belletje naar de flikken leverde 2 arrestaties op wegens inbraak en diefstal.
Maar het was duidelijk dat ze het niet aan hun hart lieten komen - dat hebben wij zondag dus ondervonden.

Helaas pindakaas, deze keer zijn we dus net te laat om dit pareltje, vol met fotogenieke details en een rijke historie, te fotograferen.
Maar toch had ik ergens wat gewetensproblemen om er binnen te gaan, te fotograferen en vervolgens alles op internet te zetten: de reden van de verlatenheid is namelijk pure tragedie. De grootmoeder had de woonst verlaten omdat haar zoon - gediagnosticeerd met een dodelijke hersentumor - er zijn vrouw en kinderen had vermoord en daarna zelfmoord had gepleegd.

Dus ja, daar is weer dat dubbele gevoel: ik had het graag gefotografeerd, maar aan de andere kant...

In ieder geval is het ontzettend spijtig dat er nu zo respectloos mee wordt omgesprongen... zoals uiteindelijk vele verlaten huizen eindigen...

Op goed geluk

2009-07-22T21:41:00.003+02:00

Er was weer eens een prachtige verlaten villa die mij bezighield.
Waar o waar was dit stukje 'vergeten' geschiedenis te vinden?
Niemand leek bereid het vrij te geven, en deze keer wou ik het ook echt zelf vinden, zonder te beginnen slijmen en porren naar tips bij de gelukkigen die er al geweest waren.

Dus op onze nationale feestdag plaçeerde ik mij achter mijn peeceetje, vastbesloten alle foto's, en verhalen over die villa die op internet te vinden zijn tot in de details uit te pluizen naar hints.
De hele ochtend bekeek ik dezelfde foto's, zocht ik naar nog meer foto's, herlas ik alles 5 keer.
Verschillende foto's van documenten verwezen naar 3 verschillende plaatsen.
Maar eentje had toch de eer van het betrouwbaarst te zijn.
Helaas gaven luchtfoto's van die plek niet veel prijs. Een alleenstaande woning in het groen, zo vind je er overal wel terug.

Dus 's namiddags sprongen we in de auto met ons fotogerief en begaven ons naar de door mij aangewezen gemeente, onder het motto: je weet maar nooit. Míjn urbex-motto: als je niet probeert ga je 't zeker niet vinden.

Daar toegekomen keek ik mijn ogen uit. Ik had enkele buiten-foto's in mijn hoofd opgeslagen, en deze probeerde ik uit alle macht te matchen met wat ik zag. Haast de eerste straat die we door reden, gaf al een vage blijk van herkenning. 'Het zóu kunnen...' (mja, dat hadden we met Villa St. Marie vorig jaar ook toen we in een dorpje vér van de feitelijke locatie rondtoerden)
Weet je wat, zei Christophe, ik ga hier eens indraaien. Zien we de omgeving eens van de andere kant. En ik maar uit het raam turen. En turen.
Tot ik opeens de poort meende te herkennen. "Ja! Hier misschien!"
Christophe vertraagde. Doorheen de bomen zag ik de villa. "Ja! Ja! Dat trekt er toch wel héél goed op!"
We keerden onze kar en ik controleerde nogmaals. Deze villa leek inderdaad verdacht veel op die van de foto's, en bovenal, behoorlijk verwaarloosd.
Allright! Hier is het dus! Van geluk gesproken: reeds de tweede straat was Bingo!

Nu wou ik dat toch eens van dichterbij gaan bestuderen. Wanhopig zochten we een parkeerplekje, niet teveel in de weg of in het zicht. Intussen begonnen de donkere onweerswolken, die ons al een tijdje achtervolgden, te naderen, en bij het uitstappen zagen we de eerste bliksemschicht. Dat kon mij niet deren, nu ik er zó dichtbij was moest en zou ik de villa aanraken. En toch. Amper 30 meter verder en de eerste druppels vielen uit de lucht. Het begon te donderen.
In een nat pak had ik nu ook weer geen zin dus we renden onverrichterzake terug naar de auto. Nog geen paar minuten later barstte het natuurgeweld in alle hevigheid los, in de vorm van stortregen die ons het zicht belemmerde en de weg in no time in een zwembad omtoverde.
Verdorie, zó dicht bij ons doel...

Maar enfin, we hadden het verbazend snel gevonden en dat schiep al heel veel voldoening.
We gaan in ieder geval zo snel mogelijk terug om dit pareltje fotografisch vast te leggen...
(ugh, dat hebben we zo al van een paar locaties gezegd en níet gedaan, wegens tijdsgebrek)

Bijna...

2009-07-19T11:40:00.001+02:00

Volgende week verlijdt onze koopakte... het was nog even spannend deze week omdat de notaris de leninggegevens van de bank niet had ontvangen, waardoor we het gevaar liepen om pas ná het verlof van het notariaat (na 10/08) de akte te kunnen tekenen... en dus extra kosten en problemen riskeerden...
Maar om één of andere reden is de hele papiermolen donderdag dan toch in een stroomversnelling geraakt, konden we nog eens bij de bank passeren om een stapel papieren te tekenen, en tegen vrijdagavond hadden we al 3 mails bomvol na te kijken notarisdocumenten ontvangen.

Die aktes, da's trouwens nog een verhaal apart. Wie heeft in godsnaam ooit al die clausules zitten uitvinden, die een normaal mens minstens 5 keer aandachtig moet lezen om een béétje te begrijpen wat hij ondertekent? Waarom kan dat niet in normale mensentaal geformuleerd worden? Waarom moet een zin per sé uit 15 regels bestaan? Tegen dat je aan de derde regel komt weet je al niet meer waarover het in de eerste regel ging, en vraag je je af of de zinsconstructie wel nog klopt...

Maar enfin, het ziet er dus goed uit! De verkopers verhuizen weliswaar maar de week nadien (wat jammergenoeg uitmondt in extra intresten voor de bank - alla, we hebben trouwens altijd geleerd dantbanken géén liefdadigheidsinstellingen zijn!), maar tegen het einde van de maand, uiterlijk 1 augustus, krijgen we dan toch de langverwachte sleutel.
Wat een heerlijk moment zal dat zijn! Ons eigen mooie plekje!

We vinden het nu al plezant om in pakweg Molecule (enfin, moest het nu geen drukke warme soldenzondag zijn geweest en Gary Hagger niet hebben optreden) of Euroshop rond te tjokken, en vuilbakjes en wc-borstels en broodmandjes en eierdopjes enzovoortenzoverder in te slaan.
Verder lopen we ook alle elektrozaken af, op zoek naar een diepvries en stofzuiger en kruimeldief en wieweetwatnogallemaal.
Verbazingwekkend genoeg tjokt Christophe met plezier mee en ik had nooit gedacht dat hij zo enthousiast kon zijn over een welbepaalde koelkast-diepvriezercombinatie.
Bovendien komen we bijzonder goed overeen qua smaak, wat alleen maar positief is natuurlijk.
Het enige waar we tot nu toe onenigheid over hadden was over stofzuigers met of zonder zak (is zonder zak écht beter of net niet???), badkamerwissertjes en theelichthoudertjes :-)

KeuzesKeuzesKeuzes

2009-07-11T11:32:00.007+02:00

Als je weet dat ik al een uur nodig heb om in de winkel een kleur van schoenen te kiezen (en zelfs achteraf nog twijfel of ik toch niet beter dat ánder kleur had gekozen), dan kun je nagaan hoe vreselijk het wel niet is voor mij om dingen te kiezen die er écht toe doen.
En dan gaat het nu nog enkel om materiële zaken, waarvan een prijs bepaald is, maar toch.

Een huis kopen (en vooral als je van nul start) gaat gepaard met heel wat administratieve en andere rompslomp die ineens op je afkomt en waardoor ik momenteel een beetje 'overwhelmed' wordt, om nog maar te zwijgen van het feit dat alles geld kost... (weet je meteen waarom we niet bouwen)...
Het huis hebben we al (beslissen was daarentegen niet zo heel moeilijk om het ons beide meteen 'lag')

Maar er moet ook
a) aan vanalles en nog wat gedacht worden om 'in orde' te zijn en je huis leefbaar te maken
b) binnen elke kostenpost nog eens een keuze gemaakt worden

Zal ik eens het lijstje aflopen? Een (check) wil zeggen dat het inmiddels geregeld is!

- lening: (check) bij welke bank? Vast of variabel? Welke bedrag, welk percentage, welke formule, hoeveel jaar? Hoeveel in extra kosten? Registratiekosten, notariskosten, dossierkosten,...
- schuldsaldoverzekering:(check) bij welke instelling? Hoeveel percent gedekt? Samen of apart?
- brandverzekering: (check) welke instelling? Nemen we diefstalverzekering, familiale? Met of zonder rechtsbijstand? Voor hoeveel is de inboedel verzekerd? Welke voorwaarden vermeldt het contract?
- elektriciteit: (check) welke maatschappij? Welk soort contract?
- internet, tv, telefonie: (check) bij wie? Welke 'pack'? Met of zonder digitale tv en/of telefoon? Met daarbinnen nog een aantal opties...
- gsm: welke operator? (check) Welke 'pack'? (jaja, als enige 29-jarige op deze planeet heb ik nog geen eigen gsm, kom ik nu in de geschiedenisboekjes?)
- meubelen: (check) nieuw of tweedehands? Goedkoop of naargelang volledige goesting?
- huishoudtoestellen: welke wasmasjien? Welk strijkijzer? Welke stofzuiger? Welke microgolf? Welke diepvriezer? Welke... ?
- emmers, wc-borstels, vuilbakjes, bestek, borden, glazen, mixer, kookpotten, keukengerei...
- wat ben ik nog vergeten?

Op den duur wordt het allemaal een beetje veel en zie je de bomen door het bos niet meer (of is het 'zie je het bos door de bomen niet meer'?). Zoveel aanbieders, en zoveel keuze binnen de aanbieders. Jamaar, begin er maar eens aan hé!
Je kan dankbaar zijn dat je bijna alle keuzes simpelweg via internet kan beslissen, maar vroeger, ach vroeger, toen was het allemaal veel eenvoudiger. Eén telefoonmaatschappij, één elektriciteitsmaatschappij, een paar banken, vijf soorten strijkijzers en de Sarma. Punt.
Je kan erover discuteren of je liever monopolie of een uitgebreid keuzeaanbod hebt, maar het tweede is nu eenmaal alomtegenwoordig dus of je nu wil of niet, kiezen zúl je. En of je nu gaat voor de goedkoop of de extra opties die het duurder maken, het gras zal altijd groener zijn aan de overkant. Face it.
Aaaarrrgh nog zoveel te regelen en over 3 weken al kunnen we intrekken!
En daarna moet het moeilijkste nog komen: "wat eten we vandaag" ?

Voilà, hart gelucht, nu ga ik even verder surfen bij Electrabel, Eandis, Nuon, Essent, Belpower, Lampiris, Luminus, Proximus, Mobistar, Base, Belgacom, Telenet, Ethias, Federale, ING, Axa, KBC, Mercator, Eldi, Krefel, krzssrksrkzksksqsss... *kortsluiting*

Ijsland...

2009-07-08T21:26:00.005+02:00

...was in één woord: fantastisch!!!

Het heeft (in de zomer) alles wat mijn hartje verlangt: overweldigend mooie natuur, zalige landschappen, niet te koud, niet te warm, treffelijke weersomstandigheden, goed berijdbaar (langs de ringweg weliswaar), alle comfort (eten, douche, bed), men spreekt overal Engels, je betaalt alles met Visa, criminaliteit is quasi onbestaande, het wordt praktisch niet donker, en zolang je het binnenland niet verkent vind je je weg met je ogen dicht en twee vingers in de neus.

Alles was op voorhand geregeld, dus het was enkel kwestie van overdag het voorgestelde roadbook te volgen en 's avonds in de veredelde boerderij je voucher af te geven in ruil voor een kamer met douche en ontbijt. Samen met ons trouwe comfortabele Hondaatje met 'ottomatiek' (volgestouwd met koeken, chips, snoep, brood, water, cola, broodbeleg, soepjes en snel-klaar-warm-eten) hebben we ruim 3000 km afgelegd en minstens evenveel foto's genomen. Niemand keek bovendien raar op als je met je statief en complete foto-uitrusting aan kwam sjouwen: vele toeristen zijn immers óók (amateur)fotografen.

Echt avontuurlijk (of goedkoop) kun je het uiteraard niet noemen, maar het was wél dubbel en dik de moeite waard. Ik vloog meteen terug als ik kon (slechts 3u vanuit Schiphol)!!!

Iedereen vraagt uiteraard maar naar foto's. Zoals je weet besteed ik daar de nodige aandacht en tijd aan. Wist je dat een landschap soms zoveel aangenamer is om naar te kijken met een klein beetje bewerking? Al is het maar wat contrasten vergroten en de horizon rechtzetten, de foto wordt op slag een stuk expressiever.
Doe jezelf en mij dus een plezier en gun mij even de tijd. Foto's die gereed zijn voor publicatie worden in mondjesmaat op Flickr getoond. Zo is er elke dag iets nieuws te zien en riskeer je geen overdosis (wat wel het gevaar is als je ze allemaal in 1 keer op je afkomen).

Klik hier voor mijn Ijsland-serie en hier voor die van Christophe.

Verdachte dreigbrief

2009-05-27T21:13:00.001+02:00

http://www.nieuwsblad.be/Article/Detail.aspx?articleid=DMF20090527_074
Opgelet! De verdachte dreigbrief is vrijgelaten! Bij wie zal hij de volgende keer tussen de post terechtkomen?

Zwart/Wit

2009-05-25T23:36:00.007+02:00

"Man bijt Hond", rubriek "Wordt gevolgd". Je houdt het soms niet voor mogelijk !

2 vrouwen, moeder (bejaard) en dochter (veertiger), maken een uitstapje naar de zoo.
Beide zijn exclusief zwart/wit gekleed, tot en met de schoentjes, de bril, het haar en de vlecht toe.
Dochter: "Zo jammer dat sommige mensen zo lelijk zijn. Allé, kijk nu eens dat trainingspak. Ze zijn al zo lelijk, en ze doen echt geen moeite om er wat deftig uit te zien. Lelijke kledij en het haar op halfzeven. Dat is toch echt lelijk."

"Kijk die flamingo's eens. Die smalle poten en dan dat roze, zo afschuwelijk lelijk. Da zijn toch lelijke beesten he. Ik zou nooit iets roos aandoen. Ik ben blij dat ik altijd zwart-wit gekleed ben, dat is toch zo schoon."

Je zou denken, die zou toch wat sympathie hebben voor zebra's. Maar hoor eens:
"En die zebra's. Moesten die nu nog eens uitgesproken zwart/wit zijn, maar nee. Dat is toch lelijk."

"Och die beesten daar. Zo lelijke beesten".

Waarom gaat dat wijf in godsnaam naar de zoo?

Ugh. Haar outfit reflecteert haar denkpatroon. Zwart/wit (en lelijk).
Maar wél prachtig stukje reality tv!

Bom Toonen

2009-05-11T21:01:00.003+02:00

Mannekes toch. Een coureur snuift wat lijntjes cocaïne en het hele land staat op zijn kop. 5 (vijf!!!) pagina's erover in De Standaard dan nog wel. Hoofdpunt! Schande! Ramp! Verschrikkelijk! Onze volksheld is een drugsgebruiker!!! So what? Okay, we zijn allemaal tegen drugs en zo iemand waar half Vlaanderen naar opkijkt stelt op die manier zeker geen voorbeeld. Case closed.
Maar het nieuws dat honderden kinderen om het leven komen bij bombardementen op Sri Lanka, krijgt hoogstens één zielig artikeltje, dat na nog geen dag al ergens in de archieven verdwijnt. Stel je voor dat zoiets in het Westen gebeurt. Dán zou onze Tom hoogstens wat regeltjes achteraan waard zijn.
Wat is er nu eigenlijk erger? Waar zijn we in godsnaam mee bezig???

Ijsland, here we come!

2009-04-23T21:37:00.004+02:00

Begin juni maken we met z'n tweetjes een 15-daagse rondreis van Ijsland. We gaan volop voor de fotografie van zijn buitengewoon mooie landschap en ongerepte natuur, zowel fauna als flora.
We kijken er al enorm naar uit, cruisen langs verlaten wegen met niets anders dan natuurpracht om ons heen, vergezeld van de dromerige muziek van de IJslandse band Sigur Rós...
bij deze 'Starálfur' ('Starende Elf') krijg ik zowaar kippenvel en begin ik alvast weg te dromen...

Vrolijk dansje

2009-04-18T14:53:00.001+02:00

Hier word je zowaar goedgemutst van:

Vrolijk Pasen

2009-04-18T12:28:00.004+02:00

Ter gelegenheid van het Paasfeest, ter bevordering van de familiaire familiariteiten en ter verandering van spijs die doet eten, werd dit jaar beslist de jaarlijkse paasfamiliebijeenkomst eens niet te laten doorgaan in de pastorie van nonkel pastoor, maar wel ergens te West-Vlaamsche lande waar de koeien, de volkscafés en de bijhorende aloude volksspelen alomtegenwoordig zijn.
Met andere woorden, we namen deel aan de Volkssportroute nr. 5 van Poperinge.

Het werd een gezellige dag, en al voldeden de volkscaféetjes niet altijd aan onze huidige stadsmensnormen (wat wil je ook van een café in de Vuileseulestraat in een gehuchtje als Watou), volksspelen blijven uiteindelijk wel een plezante bedoening.
Waarvan getuige deze foto's:

Ik heb er enkele van de leukste uitgepikt, maar de volledige set kan je bekijken én becommentariëren op Flickr.
Maar omdat ik niet de ganse wereld wil bestoken met persoonlijke familiefoto's, en ook niet iedereen zijn portret zomaar openbaar wil, zijn ze enkel zichtbaar voor familie. Dit houdt wel in dat je je eerst (gratis) moet registreren op Flickr (en mij dit melden, of mij een 'contact' maken), waarna ik je virtueel 'familie' kan maken.
By the way, er verschijnen ook elke dag nieuwe foto's op mijn account, x-itje!

Vrolijke Vriendjes

2009-04-11T20:30:00.003+02:00

Deze week, op die zalige lente-dinsdag, terwijl ik in de auto op Christophe (bij zijn huis) zat te wachten, mocht ik getuige zijn van een prachtig tafereeltje.
Vlakbij is een speelpleintje met schommels. Kinderen hadden - heel inventief - een plank op de 2 schommelzitjes gelegd zodat ze verbonden waren. Vervolgens kropen ze erop, met 5 naast elkaar, mekaar vasthoudend - blanke en zwarte kindjes. Met behulp van een ander kind zette de groepsschommel zich in gang. En bovenop het knarsetandend gepiep van een ongesmeerde schommel ("iet! iet! iet!") klonk ineens in koor: "Vrolijke vrolijke vrienden, vrolijke vrienden dat zijn wij..."
Daarna sprongen ze eraf, en deden hetzelfde nog eens over, maar dan hun neusjes in de andere richting wijzend.

Zó hartverwarmend! Ik genoot er zowaar van.

Alleen jammer dat ik er geen foto van heb...

LalaLente

2009-03-21T12:24:00.008+01:00

Sommige mensen doet het niets. Of erger, zien het gewoon niet.
De Lente!
Gevoelsmens als ik ben, gaat mijn gemoed mee met de seizoenen en het weer. Niets fijners dus dan het intreden van de Lente (of het zou de zomer moeten zijn). Ik bloei open samen met de bloemekes, mijn energiepeil is evenredig met de z☼n.
Alle zintuigen krijgen hun deel. De natuur leeft op en dat gaat nooit, never, jamais, onopgemerkt aan mij voorbij, hoe subtiel ook.
Met mijn ogen zie ik het nieuwe leven dat te voorschijn komt piepen...
Met mijn oren hoor ik 's morgens vroeg de vogelkens fluiten ♫ ...
Met mijn neus snuif ik de typische lentegeur op (en het eerste pasgemaaide gras en de eerste barbecuegeur doet mij al verlangen naar de zomer)...
Ik voel de eerste echt warme z☼nnestralen op mijn huid...
Dus ja, ik kan de lente wel smaken ☺☺☺
De dagen lengen, worden aangenamer, er komt weer kleur in buiten, de eerste vakantie komt weer in het vooruitzicht. Genieten!
Gisteren ging ik met Nora naar het park en hoe simpel en alledaags dit ook mag klinken, het was plezant! Niet alleen het kijken naar de mensen om me heen - een jong koppeltje in het gras, keuvelende oudjes op de bank, kinderen die kikkers vangen in de vijver - maar ook de eerste stapjes van Nora aan mijn hand ("hoe schattig", hoorde ik verschillende mensen zeggen) deed enórm deugd.

Maar 21 maart betekent nog veel meer voor mij. Niet alleen de natuur geeft mij weer volop zin in het leven, maar exact twee jaar geleden heeft mijn hele toekomstperspectief ineens een boost gekregen...

♥♥♥ Liefste schatti, ik hou van je, ik zie je dolgraag en heel de wereld mag het weten! ♥♥♥

Windmolentjes

2009-03-15T13:31:00.002+01:00

Klein of groot, wit of rood... beide even mooi!
Ik vond het wel schattig, die honderden rooie plastieken molentjes die Cowboy Henk sieren, ter verwijzing naar de grote windmolens die gisteren die gisteren zouden moeten opgestart geweest zijn...

Ontdek-je-urbex-plekje

2009-03-08T12:13:00.006+01:00

Er valt zoveel te ontdekken in je buurt. En dan heb ik het even niet over publieke en/of toeristische plekjes. Ik heb het over 'urban exploring'. Het ontdekken en verkennen van plaatsen waar je eigenlijk niet mag zijn. Plaatsen waar het eens bruiste van het leven, en het nu doodstil en godverlaten is. Mijn 'toeristische' gids is vooral het internet. Als je er op de juiste sites rondsnuffelt, vind je elke keer wel een arsenaal aan zo'n plekken. Mijn to-do-lijst groeit elke week aan, al zijn niet alle plaatsen even interessant, en af en toe ben ik ook gewoon te laat.
Gelukkig is 'renovatie' en 'afbraak' in België gewoonlijk een meerjarenplan. Soms vind je artikels terug van jáááren ver waarin sprake is van zo'n plannen, en als je dan gaat kijken staat het nog steeds te verkommeren. Des te interessanter natuurlijk ;-)

Wat maakt mijn hobby, urbex, zo interessant?
Wel, ik ga het je eens vertellen.

Detectiefje spelen. Internet afschuimen op zoek naar "nieuwe" locaties; wat staat er overal leeg en verwaarloosd? En waar is dat dan precies? Is er al iets mee gebeurd? Wat zijn de toekomstplannen?
Soms krijg je slechts een foto en een deeltje van de puzzel, bijvoorbeeld een naamsafkorting. Dan is het de uitdaging om op basis daarvan te vinden waar het is.
Zo leg je een puzzel in elkaar, maar het plaatje is niet altijd compleet. Dan is het kwestie van de baan op te gaan en "veldwerk" te gaan uitvoeren.
Zoektochten zijn leuk, maar het mag nu ook weer geen máánden duren...
Maar eens je iets vindt dat de moeite is, is de voldoening des te groter.
De spanning. Eenmaal aangekomen op "Plaats Derelict" (derelict = Engels voor 'verlaten') moet je meestal op eigen houtje uitzoeken hoe je het best - dus zonder al te veel moeite en vooral zonder al te zichtbaar te zijn - binnen geraakt. Subtiliteit is de basis van een goede entree.
Zo normaal mogelijk proberen een blokje rond te rijden of wandelen.
Vooral niet te dicht bij je doel parkeren.
Zo subtiel mogelijk hekkens, afsluitingen, deuren en ramen controleren.
Net zo achterdochtig zijn als de mensen die voorbij komen - maar laat dat niet blijken in je gedragingen! Doe alsof je het recht hebt om daar te zijn, wees vastberaden.
Niet te gauw de hoop opgeven. Misschien is er wel iets open een beetje verder, of langs achter.
Hopen dat niemand je zal aanspreken, of erger, vanachter zijn raam de politie belt.
En dan, een eerste kleine euforie als je een 'doenbare' toegang ontdekt. Je spreekt de entree-tactiek af met je partner(s) in crime, je verzamelt je materiaal en je moed en dan... 'go'!
En dan raast de adrenaline door je lijf. Je moet snel, adequaat, ongezien, en zo stil mogelijk de locatie betreden. Vooral spannend als je weet dat iemand je kan zien of horen.
Eenmaal binnen moet je al je zintuigen op scherp zetten.
Is er echt niemand anders binnen? Zijn er camera's op het terrein, bewaking, een alarm? Je hart gaat soms tekeer als een razende, vooral als je beseft dat je hier écht niet mag zijn.
Zo is een lege fabriek die klaarstaat voor afbraak een heel andere ervaring dan een huis met allemaal spullen in.
Op het vlak van 'gevaarlijkheid' (stabiliteit, gaten, vuiligheid, instortingsgevaar, ...) is het dan weer net omgekeerd; zo'n huis voelt op dat gebied dan weer relaxter aan dan zo'n fabriek rijp voor de sloop.
Soms houdt die spanning de hele tijd aan (wees maar eens op je gemak als de wind af en toe deuren en ramen doet klepperen), andere keren trippel je er rond zoals een zondagswandeling in het park.
Maar altijd, altijd loop je kans iemand tegen het lijf te lopen die je buitengooit. Geef mij dan maar politie, want je weet nooit wat je aan een niet-offiële persoon (kraker, junk, eigenaar) hebt. Die kunnen agressief worden... dan liever een boete!
(En liever in een politiecombi dan in een ambulance afgevoerd worden!)
En er is niet alleen de spanning van ontdekt te worden, of een misstap te doen, maar ook de leuke spanning: wat ga ik allemaal ontdekken? Wat bevindt zich achter die deur, om die hoek, boven die trap? Een ontdekkingstocht als het ware.
Schoonheid. Als je geluk hebt, valt je mond open van de schoonheid die zich op deze verlaten plek herbergt. Dat kan te maken hebben met de architectuur, de inrichting, de structuur, de intimiteit, de aanwezige voorwerpen, de zonnestralen, de lichtinval, reflecties, de verwijzingen naar een ver verleden, de kleuren, de originaliteit, de grootsheid, of soms net de details ... en soms een perfecte harmonie van bepaalde elementen. En dat, dat is puur genieten.
Verf brokkelt af, dingen gaan kapot, de natuur neemt terug, en dat is allemaal deel van de charme.
Fotografie. Als je van fotografie houdt, dan kan dit je ding zijn! Het zoeken naar originele standpunten, werken met het beschikbare licht, de juiste instellingen op je camera doen: hier kan je op alle gemak en naar hartelust experimenteren. Een bed, een machine, een raam: het loopt niet weg! Gaandeweg leer je wat 'pakt' op foto en wat niet. Een detailshot zegt soms meer dan een overzicht. Je kan je volledig uitleven!
Wanneer je echter met zonlicht te maken krijgt, is het vaak kwestie van snel te zijn. Voor je het weet valt het licht naast je onderwerp, is de zonnestraal weer verdwenen of wordt het te donker.
Maar als je op het goeie moment op de goeie plaats bent, (en soms wat verstand hebt van compositie) maak je een 'killer' shot zoals wij dat noemen. Een rake uitschieter die iedereen kan bekoren.
Even de wereld vergeten. Eenmaal je de urbex-passie te pakken hebt, is het vaak een vlucht uit het dagdagelijkse leven met zijn beslommeringen en problemen en crisissen allerhande (er gaat geen dag voorbij of er is sprake van economische, financiële, banken-, beurs-, aandelen-, krediet-, werkloosheids-, regerings- of klimaatcrisis).
Een zoektocht houdt je in de ban, het binnenglippen vergt oplettendheid en het fotograferen concentratie. Binnenin probeer je geluiden te plaatsen, laat je de soms doodse stilte inwerken, neem je een omgeving in je op, sta je stil bij het verleden, geniet je van de schoonheid.
Lof. Eerlijk gezegd, urbex is jezelf in de schijnwerpers plaatsen. Met een mooie, waardevolle ontdekking, een 'hardcode' entree (=je een toegang zoeken via prikkeldraad, bewakingscamera's, gevaarlijke klimpartijen, ...) en/of je foto's kan je - vooral in het urbex-wereldje - heel wat aanzien krijgen. Ook 'buitenstaanders' kun je vaak bekoren met mooie foto's. Hoe meer (positieve) reacties, des te groter de voldoening.
Maar pas als je mensen, bij wie het woord 'verval' een negatieve connotatie oproept, kunt overtuigen van de schoonheid die achter een soms lelijke gevel verscholen gaat, dán pas heb je je taak als 'urbexer' volbracht. Dat is het hoogste streven. Zij onder de indruk, ik content, iedereen gelukkig.

Ga mee op ontdekking! http://www.flickr.com/photos/x-itje/collections/72157600061771339/

Aan de oevers van de tijd

2009-02-21T09:49:00.003+01:00

Gisteravond met volle teugen genoten van Spinvis (solo). Een fijne Hollander zowaar. Hij brengt muziek om bij weg te dromen, met teksten om bij weg te dromen. De teksten lijken geen steek te houden, maar roepen eerder beelden op, die je in je fantasie dan samen kunt breien tot een eigen, vaak dromerig geheel. Een melancholisch, fantasierijk iemand als ik smult ervan.
"Aan de oevers van de tijd" is zo'n nostalgisch pareltje, dat je vervoert naar lang vervlogen zomers toen het leven nog eenvoudig en goed was...

aan de oevers van de tijd
keek ik om me heen
ik wachtte aan de kant
aan de oevers van de tijd
en alles ging voorbij
verloor zijn naam
en spoelde aan

aan de Oevers van de tijd
hing ik maar wat rond
in het zachte dode licht
van de vreemde grijze zon
zocht ik naar die ene dag
naar een juli in een zomer in een jaar

kijk
iemand zwaait en roept
en blauw staat je zo goed
er gaat een telefoon
het boek ligt in de tuin
het is zo te zien nog vroeg
misschien een uur of twee

en daar
daar bij de auto staan
Josephine en Mike
een bruine citroen
je doet iets met je haar
we gaan zo te zien nog weg
misschien al zometeen

aan de oevers van de tijd
hing ik maar wat rond
tijd was vreemd als ik
en ergens tussen alle troep
van dromen, dromen tot...
zingen stemmen in een zomer
in een jaar

White Winter Hymnal

2009-02-05T21:12:00.001+01:00

Van de Fleet Foxes.

I was following the pack
all swallowed in their coats
with scarves of red tied ’round their throats
to keep their little heads
from fallin’ in the snow
And I turned ’round and there you go
And, Michael, you would fall
and turn the white snow red as strawberries
in the summertime

Nieuwe stationsingang

2009-02-03T18:48:00.003+01:00

Het heeft lang geduurd, ik heb er veel ommetoertjes / omleggingen voor moeten volgen, ja heb zelfs een onzachte aanraking gehad met een slecht gesignaliseerd werfhekken dat er een paar uur voordien nog niet stond (knal erop, hekken geplooid!), maar sinds vorige week staat het er in al zijn glorie te blinken: de nieuwe stationsingang aan de achterkant van het Kortrijkse station.
Wat een hemelsbreed verschil met het groezelige, vervallen, donkere, kleine bakstenen krotje.
Glas, licht, brede trappen, een roltrap, extra fietsenstalling, zoen-en vroemzone (kiss & ride), camerabewaking, ticketautomaat, plantjes: het is er allemaal.

Helaas niet voor elke dag: deze receptie was ter gelegenheid van de officiële opening.

Kiss & ride

Toch al minstens één minpunt: de voetgangers die over het fietspad wandelen als ze niet via de trappenhal naar de andere sporen gaan. Moesten ze nu nog eens uitkijken, maar nee, dat drentelt overal, en van links naar rechts en van rechts naar links en met vijf naast mekaar, en een groepje langs de ene kant op het fietspad en een bende op de andere kant en nog iemand wat verder en nog een koppel kiekens zonder kop wat dichter, plots overstekend en op de koop toe ook nog schuin.
Daar moet je dan als fietser passeren. Dat betekent remmen en slalommen en scheef bekeken worden als je je bel gebruikt omdat ze plots voor uw wiel - op! het! fiets!pad! - durven springen.
(van dat laatste spreek ik nog niet uit ervaring maar ik zie het zó gebeuren)
En dat terwijl ze ondergronds alle plaats van de wereld hebben.

Zie, zelfs het Nieuwsblad heeft het er over.

Bent u zo'n voetganger: ik heb niets tegen u persoonlijk maar kijk aub wat uit uw doppen als u het fiets!pad! betreedt en blijf er zo kort mogelijk op rondhangen. Als fietser is er niets hatelijker dan moeten remmen als je net op dreef en lekker aan het bollen bent.
U wilt toch geen fietswiel in uw gat dan wel kruis parkeren?

YANA

2009-01-03T11:10:00.001+01:00

Zoals eerder vermeld op deze blog, trokken Christophe en ik erop uit naar het verre Gebroeders van Raemdonckpark voor wat natuurshots. We waren nog maar net toegekomen toen iemand ons erop wees dat er een ooievaar zat. Hoe kon ik dat nu vergeten, ik had het diezelfde dag nog in de krant gelezen (jaja, dat is hier een niet zo alledaagse vogel).
Hij zat op een lantaarnpaal te poseren voor de vele kijklustigen. Zelfs auto's stopten!

Een ooievaar... volgens de volksovertuiging brengt deze kindjes. Jawel hoor, diezelfde dag werd Yana in onze familie gebracht. Een zusje voor Robbe! Een lief klein schattig baby'tje voor Evelyne en Pieter.

Een gans... gelukkig Nieuwjaar!

2009-01-01T18:05:00.001+01:00

Eergisteren waren Christophe en ik van plan om wat te gaan fotograferen in het park. Ijs en ondergaande zon enzo. Voor de zon waren we net iets te laat, maar we kregen een ander spektakel in de plaats.
We zagen een politiecombi staan bij het water, en een man vertelde ons dat er 'canards' vastzaten in het ijs, en dat de brandweer op komst was.
En ja hoor, na een poosje arriveerde het Kortrijkse GRT (Ganzenreddingsteam).

Eerst werd geprobeerd om met een bootje tot bij de ganzen te geraken, maar vanwege het ijs bleek dit niet mogelijk.

Een moedige duikerbrandweerman sprong dan maar het ijskoude water in. Hij hees zich op aan het ijs even verder en ging erop liggen. Vanwege het risico dat het ijs zou doorzakken, sloop hij zachtjes verder naar de vastgevroren ganzen... en blijkbaar was dat voor die domme ganzen - die er al een hele tijd stil zaten - al genoeg. Uit pure schrik begonnen ze spartelen om te kunnen vluchten... en wrongen zo zichzelf uit hun benarde positie.
Mission completed voor het GRT!

Vervolgens gingen ze nog eens volledig 'footloose'. Hun pogingen om recht te geraken op het gladde ijs resulteerde bijwijlen in grappige situaties.
Arme, domme ganzen.

Aha!

2008-12-26T11:29:00.004+01:00

Als kerstcadeautje wil ik je 5 tips meegeven om je het dagelijkse leven net dat tikkeltje beter te maken. Het zijn kleine handigheidjes weliswaar, maar hey, wie het kleine niet eert...
Vooral vrouwen onder ons, opgelet!

Heb je ook soms de indruk dat, als je je haar wast, de shampoo verdacht weinig schuimt, hoeveel je ook gebruikt? Ik weet het, we zijn zodanig geïndoctrineerd door de reclame dat we de indruk krijgen dat een shampoo goed móet schuimen.
Nee, het is niet de shampoo die niet deugt, wel je vette haren. Door de vettigheid schuimt de shampoo vanzelf minder.
Wil je veel schuim, spoel dan je haren na een eerste wasbeurt even uit en smijt er een tweede shampookwakje tegenaan. Je zult zien, zelfs met minder shampoo krijg je zo meer schuimresultaat.
Wil je een héle frisse kop, spoel dan uit met koud water. Vooral 's morgens goed om fris de dag te beginnen!
Veel mensen vinden een 'bidet' in de badkamer tegenwoordig een overbodig meubelstuk. Iedereen heeft tegenwoordig een (hand)douche toch?
Wij hebben thuis een bidet en ik moet zeggen, ik kan niet meer zonder! Zo'n ding bewijst wel degelijk zijn nut.
Ten eerste: het is heel handig om je 'vanonder' snel te verfrissen. Geen geklungel in de badkuip of douche met natte benen en voeten - nee, gewoon gaan zitten (wel je broek uitdoen natuurlijk) en de kraan richten. Vooral handig tijdens de menstruatie.
Ten tweede: het is het ideale voetbadje. Even een krukje erbij halen en lekker je voetjes opwarmen. Ideaal net vóór het slapengaan. Op die manier verbuik je ook veel minder water dan mocht je je bad als voetbad gebruiken.
Ten derde: het kan van pas komen als badje voor kleine kindjes. Als ze niet teveel spetteren natuurlijk.
Of als 'lavabo' voor kindjes die nog niet aan de echte wastafel kunnen.
Ook last van koude benen tijdens de winter? En je wilt nu ook weer niet rondlopen met een on-elegante dikke skibroek? Meisjes, vrouwen, hier komt de ultieme tip: trek panty's aan onder je broek! Doordat ze tegen je benen 'plakken' wordt de lichaamswarmte behouden en kun je er perfect nog een (strakke) gewone broek over aan.
Gooi je (versleten) ladderpanty's dus niet weg, in de winter kunnen ze zo best nog hun nut bewijzen.
Nog een tip voor in een vrouwenblaadje: wil je niet dat men onder een wit of bleek t-shirt je beha ziet, en haat je strings voor als je eens een witte broek aan wil?
Géén ondergoed aandoen is uiteraard géén optie, maar denk eens na, wat lijkt er nog het meest op geen ondergoed?
Ondergoed in huidskleur natuurlijk!
Ga maar na, ik spreek uit ervaring. Okay, het is niet het meest sexy of mooie ondergoed, maar dat moet je dan maar bewaren voor in de slaapkamer.
Mijn pa háát (lange) haren in de badkamer. Dat is natuurlijk wel een probleem met een vrouw en drie dochters. Nu zijn er wel al twee dochters het huis uit, maar zelfs eentje (ikke dus) verliest er nog genoeg om zijn frustratie op te wekken. Een handzuigertje kan helpen, maar dat neemt lang niet alle haren weg omdat ze als het ware 'vastgeplakt' zitten in de tapijtjes.
Dé ultieme oplossing hier is een plakrol voor kleding. Even over het tapijt rollen, en je staat versteld van het gigantische kluwen haar en stofjes dat eraan blijft kleven.
Enig nadeel: je kunt het slechts één, hoogstens twee à drie keer gebruiken.
Maar dan kruipt er wel geen haar meer rond en tussen je tenen. ;-)

Lang zal Man Bijt Hond leven In De Gloria

2008-12-07T23:44:00.007+01:00

Soms is "Man bijt hond" "In de Gloria", maar dan in het kwadraat.
Vooral de "Wordt gevolgd"-filmpjes doen je soms versteld staan; is dit écht? vraag je je af.
Reken maar van yes, want de MBH-ploeg slaagt er telkens weer in om op de juiste plaats op het juiste moment te zijn, om de modale Vlaming in zijn modale leven vast te leggen, maar dan toch soms net op momenten die zo ráák zijn, dat ze boeiende en onvergetelijke televisie opleveren.
Zó ongelooflijk grappig soms dat je het zelf niet zou kunnen verzinnen.
Humor hoef je niet ver te zoeken, het zit in het alledaagse leven, het zit in "Man bijt Hond".

Vorige week nog werden mijn ogen groot, viel mijn mond open, en vervolgens stikte ik haast van het lachen met volgend fragment. West-Vlaamse boeren proberen Poolse gastarbeiders met een mix van plat West-Vlaams, basic Engels en Jommekes-Spaans, en handen- en voetentaal uit te leggen wat ze moeten doen als ze een obus tegenkomen op het veld. Hilarisch.

"You, driver tractor, and kikios to guntere, stop é. No obus fresias, okay?"
De Pool zegt "no" en krabt eens in zijn haar.

"One zero zero year ahterut, ier full person pang pang, en ton uh, ier, hrondias. Versta je, how, ier full person kaput."
En de andere Pool maar knikken: "ja, ja, ja".

"Benauwdios bom fresias? Bitje? Bitje problem, ja"...

Ook deze Blind Date is er eentje om in te kaderen. De onwennigheid en de gespannenheid druipt ervan af. Je zíet de jongen gewoon denken: "Oh my fucking God, zit ik hier opgescheept met zo'n gigantische seut". Waarmee ik zelf niks zeg over het meisje natuurlijk.

En ook de afsluiter "Dokters en dochters", is een niet te versmaden onderdeel zo boordevol soapclichés dat het weer grappig wordt.

Man bijt hond, elke werkdag om 19u40, herhaling om 23u45.

Het sneeuwt

2008-11-23T16:12:00.000+01:00

Lanzarote

2008-11-22T19:14:00.002+01:00

Beste dierbaren (ugh, dat klinkt zo begrafenisachtig) en andere geïnteresseerden.
Onze reis naar Lanzarote ligt alweer een paar weken achter ons. Intussen heb ik mij uit de naad gewerkt om ál mijn 2061 foto's één voor één te doorlopen, uit te filteren, te optimaliseren, te bewerken, te HDR'en en te taggen.
Om de zoveel tijd verschijnen er enkele op Flickr, kwestie van ze de nodige aandacht te geven en je niet te overdonderen.
Piep daarom regelmatig eens in de Lanzarote-Flickr-set.

Wees niet te beroerd om je eens te registeren op Flickr en af en toe ne keer een lofbetuigingske te smijten. Sommige foto's zal ik enkel openstellen voor familieleden. Als je dus niet geregistreerd bent zul je ze daar dan ook niet te zien krijgen...
Maar geen paniek! Na verloop van tijd zullen ze ook in boekformaat verschijnen.
Allé, allen daarheen!

Woven Hand - Story and Pictures

2008-11-22T15:45:00.004+01:00

Een tot voor kort mij onbekend groepje. Dankzij dit liedje ben ik hun muziek gaan appreciëren.
Een mooie dragende stem, een heerlijke melancholie...
Vanavond gaan we naar hun optreden in de Schouwburg in Kortrijk!

Waltz #1

2008-11-15T12:02:00.001+01:00

Van Elliott Smith. Kippenvelmuziek.
http://www.tudou.com/programs/view/ww3wh6iUh5U/

Dokters & Dochters

2008-11-15T10:19:00.004+01:00

De mini-soap op het einde van Man bijt Hond is echt geniaal. Zo slecht geschreven en geacteerd dat het weer goed wordt. Drama verpakt in een doorschijnend humoristisch velletje - of is het omgekeerd?
Elke week mag een ander lokaal toneelgezelschap de zware taak op zich nemen.

Dialogen kunstmatig afgerammeld (toegegeven, de ene doet het al wat natuurlijker dan de andere), monologen die de kijker inzicht moeten geven in de gedachten van het personage, af en toe een stilzwijgend tijdlang 'wegkijken' met een bepaalde veelzeggende gezichtsuitdrukking, en herhalingen à la "Maak je maar geen zorgen, Hella, maak je maar geen zorgen"... alles is volgens de regels van de kunst van "Mooi & Meedogenloos" (The Bold and the Beautiful")
Het lijkt gemaakt met een klein (of onbestaand?) budget en met tweederangs-scenaristen (of is dat enkel schijn, en zit Jan Eelen hier achter?)
Anyway, soms vraag je je toch af, ménen ze dat nu? Een paar weken geleden werd een patiënt gereanimeerd met behulp van twee (verschillende!) strijkijzers. Ik lag strijk. Ook deze week weer: "Als we de blenders voor de geriatrie zouden leasen in plaats van kopen, dan komt er budget vrij voor de palliatieve zwemrecreatie".
Palliatieve. Zwemrecreatie. Stervensbegeleiding in het zwembad. Ja meneer, zwem nog maar een baantje, dat verlicht de pijn als u straks zult overlijden.
Subtiele humor noem ik dat. Het zit er vol van. En dat maakt het net zo goed.

Lees ook Humo's mening waarbij ik mij volledig aansluit: http://blogs.humo.be/blogs/2008/09/man-bijt-hond-een-elke-werkdag-19u40.asp

Droogloodsen

2008-10-18T18:25:00.006+02:00

Christophe en ik waren gisteravond uitgenodigd op het Droogloodsen-event. (vroegere gebouwen van dakpannenfabriek Koramic / Tuileries du Littoral aan Kapel ter Bede in Kortrijk.)
Het architechtenbureau dat ze in 2009 zal ombouwen tot kantoren, hield er een feestje met eten en drank.
We mochten erbij zijn, want onze foto's (van de droogloodsen & omgeving) werden er doorlopend geprojecteerd op een scherm.
Voor de eerste en enige keer mochten we er dus legaal binnen!
Het blauwe licht creëerde een heel andere sfeer dan we gewend zijn op zo'n locaties.
Dan te bedenken dat ik er ooit werd aangesproken door de politie: "pas op dat je geen stenen op je hoofd krijgt." Ha!

Klik hier voor meer foto's.

14/09: Relax, take it easy!

2008-10-11T22:35:00.004+02:00

Zomaar wat in het gras in het zonnetje liggen... zalig!

14/09: Les Cascatelles, deel 3

2008-10-11T22:27:00.004+02:00

En hoppa, weer op weg!

Daan is een beetje moe van al dat stappen... gelukkig zijn er nog grote sterke dragers mee, zoals Sven.

Hier en daar een schoon landschapke...

Ook Robbe kan vertrouwen op zijn sterke mama.

"Wij gaan op stap, wij gaan kampe-eren, hali, halo, kampe-eren..."

"Vrolijke vrolijke vrie-ienden, vrolijke vrienden dat zijn wij..."

14/09: Les Cascatelles, deel 2

2008-10-11T22:17:00.004+02:00

Even uitblazen van de zware klim...

Een sprekende foto...

Heeee... koekoek!

Oh boy...

Zal ik dan maar even poseren?

De 3 bondgenootjes

Boer Axel op zijn land.

Groene kabouters

2008-10-06T21:12:00.006+02:00

Ik wou jullie deze foto zeker niet onthouden. Hij is genomen door Christophe, tijdens het namiddag-uitje in de regen op het familieweekend.
Ik vind het zo'n bèreleuke foto dat hij een plaatsje verdient op deze blog!

Klik hier voor meer foto's van het weekend, gemaakt door Christophe.
Tik ook eens in het zoekvenstertje dat je op die pagina ziet, de naam van een kindje uit de familie, voor meer leuke foto's!

14/09: Les Cascatelles, deel 1

2008-10-05T17:31:00.007+02:00

Wat gisteren niet lukte, deden we dan maar vandaag: de wandeling van 'Les cascatelles' (kleine watervalletjes). Deze keer gingen we er wel met de auto naartoe, want we moesten terug zijn voor het middageten (en we hadden geen zin om weer het zijweggetje te zoeken).
Het was dezelfde wandeling als vorig jaar (toen we in de buurt logeerden) maar dat deerde niet. Een gezellige wandeling in de bossen met mooi weer, dat is waar het om draait.

We passeerden opnieuw langs dit griezelige huis, dat nog meer vervallen was dan vorig jaar. Helaas hoorden we stemmen in de tuin, dus verlaten is het niet...

Met verandering van seizoen verandert ook de natuur. Hier stond het vorig jaar in april nog bomvol witte bloemen, vandaag ligt het vol met blaadjes.

Hop hop naar de top

Splitsj splatsj naar de overkant

Een Els. (nee, geen boom)

Onze boskinderen aan het hossen in de bossen. Elk watervalletje is een gelegenheid tot avontuur.

De Drie Musketiers. (met flits)

(zonder flits)

We komen uit het bos, langs de weiden.

13/09: Back @ Home

2008-10-01T21:56:00.005+02:00

En zodus, waren we gedoemd om ons lunchpakket binnenshuis te nuttigen. Wel jammer natuurlijk.

Dat Pieter en Geert echte stoere venten zijn, wilden ze wel even bewijzen. Toen het tegen de avond was opgehouden met regenen, holden ze naar de Maas, scheurden ze zich de kleren van het lijf en doken zonder ook maar één seconde te twijfelen in het ijskoude (?) water.

Om er heerlijk te spartelen.

Vrouwen en kinderen stonden vol bewondering te kijken. (Al zou Hilde de dag nadien ook de dochters mee het water in nemen).

Al leek Robbe toch enige argwaan tegenover het stoere optreden van zijn papa te koesteren.

(Okay, ik kon weer niet kiezen)

Terwijl de mannen zich uitsloven, slaan de vrouwen doodgemoedereerd een luchtig praatje.

En Ewout, ga jij ook in het water springen?

Just do it, right.

Zo'n potje Maaszwemmen is uitstekend om de eetlust aan te scherpen. Wat is er op zo'n moment beter dan soep en hamburgers met frietjes?

Yoghurt, misschien?

Kunstige website?

2008-09-26T18:51:00.004+02:00

Je moet het maar kunnen.
Een website maken met enkel wat tekst, dat is veel te simpel.
Een website maken met enkel wat tekst die de surfer spontaan schele hoofdpijn en braakneigingen bezorgt, en zelfs surfers met een sterke maag meteen doet weglopen wegens af-grijs-elijk, dát is kunst!
Oordeel zelf op deze site van kunst en erfgoed.
Welke klojo heeft dit in godsnaam ontworpen?
Waar zijn die opeengeplakte tekst en die schuine lijntjes goed voor? Het is vuil, slordig, verwarrend.
Ik hoop van harte dat dit níet de bedoeling is, maar dat het ergens in de programmatie is fout gelopen.
Maar dan nog. Wordt dat dan niet getest vooraleer men online gaat?

Ik ga alvast een aspirientje innemen.

13/09: Take-off II

2008-09-25T21:19:00.004+02:00

Aha! Dáár is een zijweggetje! Volg mij!

Hmmm... Bart is toch niet zo zeker van dat zijweggetje... is het niet nog wat verder?

Voor het zijweggetje moeten een stukje bos oversteken. Amber neemt de moeilijke maar meest avontuurlijke weg.

Kijk! Ik ben een aapje! Of Jane?

Oeps... even misrekend op de stevigheid van de takken...

Ook Ewout waant zich een gorilla. Of is het Tarzan?

Het zijweggetje liep toch dood... Maar we hebben tenminste een schone toer van de weide gedaan.

... met toch wat idyllische beeldjes...

Helaas begon het op de koop toe te regenen... dus keerden we huiswaarts.

En als uitsmijter nog dit:

13/09: Take-off I

2008-09-24T21:37:00.006+02:00

De bende is eindelijk opgestart geraakt...

Boomstammen... boomstammen dus.

Weidse weiden

Christophe toont voor hoe het (niet) moet:

Ewout ziet in Daan zijn kleine broertje.

Het landschap was saai grijs... dus doe ik de waarheid maar even geweld aan om deze foto toch de moeite waard te maken.
Ik hou wel van warmere kleuren, wat jij?

Op zoek naar het zijweggetje.

Geen zijweggetje te zien.

Geert en Axel wachten het allemaal maar even af... zullen ze het zijweggetje vinden?

Steef legt onze weiwandeling vast vanop een afstand. Iedereen is op zoek naar het zijweggetje...

Morgen: deel II van de zoektocht naar het zijweggetje!

13/09: Before take-off

2008-09-22T22:40:00.007+02:00

Omdat er zoveel foto's zijn, zal ik het familieweekend van 12-14 september opsplitsen in deeltjes.
Deze zijn van 's ochtends, vóór het vertrek van de wandeling. Een vertrek van ruim een uur. Krijg maar eens een bende van 31 man (incl. vrouwen en kinders) vertrekkensklaar. Tegen dat de kindjes zijn aangekleed en ververst en gemotiveerd, tegen dat iedereen zijn eigen (en die van echtgenoot en kinders) broodjes gesneden en gesmeerd heeft, tegen dat er beslist is welke kledij en paraplus en schoenen aangedaan wordt, tegen dat het wandelplan bestudeerd is, ...
jaja, gaan groepswandelen is geen eenvoudig klusje.

Pyamaxel

Daan stept het halve huis rond met zijn nieuwe Bumba-step. Axel had het step-principe nog niet goed door, en stond er met beide voetjes op in afwachting van... iets.

Robbe is een geboren voetbaltalent. Hier lijkt het of hij tegen een onzichtbare bal schopt, maar in werkelijkheid was ik net iets te laat met fotograferen. Kwestie van zijn vreemde pose te rechtvaardigen.

Heleen wil, net als haar mama, niet op foto. Ik heb ze toch zo ver gekregen zonder al te vreemde snoet.

In afwachting crosst Daan er lustig op los met zijn 4x4-bike.

Amber is van nature een fotomodel. In tegenstelling tot Heleen gaat ze gegarandeerd in pose staan als ze een camera ziet.
Omdat ik de originele kleuren niet zo geweldig vond (ze zaten er compleet 'naast' en het viel niet zo goed 'recht te trekken'), heb ik maar een bewerking op deze foto's toegepast. Zo een beetje het oude, verkleurde maar charmerende erin brengen. Welke prefereer je?

En Ewout, dat is onze eeuwige clown en acrobaat. Ik moest heel snel zijn voor deze foto want blijkbaar was dat een serieuze evenwichtsoefening voor onze... Bassie of Adriaan?

(btw: Heleen, deze post is speciaal voor jou! (zie comment vorige blog))

Donder-dag

2008-09-11T16:19:00.003+02:00

Mmhhh... ik zit met argusogen de wolken te bekijken.
Ik vrees dat ze het niet droog zullen houden tot 17.30u...
en dat ik zuipende nat ga thuiskomen.

http://www.buienradar.nl/ voorspelt ook niet veel goeds nu...

En ik zie al de eerste druppels...

Forges de Clabecq...

2008-09-08T15:06:00.002+02:00

Zaterdag was weer zo'n zalige urbex-dag. Fotograferen, warme douche, afhaalchinees bij kaarslicht: meer moet dat niet zijn.
Met Christophe en nog 2 'vriendjes' zijn we voor de tweede keer de beruchte Forges de Clabecq (staalfabriek met hoogovens aan de rand van Brussel in Tubize, gesloten in 1997, indertijd frequent in het nieuws) gaan bezoeken.

Via een paadje langs het gigantische domein kwamen we aan de plek waar je onder de omheining door kan kruipen. Even twijfelden we, we hoorden machines aan het werk. Zijn ze op zaterdag ook met afbraakwerken bezig? De afvalbergen hinderden ons zicht, dus we besloten ons toch op het domein te begeven.
We hadden geluk. Geluid kan ver dragen, de afbraakmonsters bevonden zich op enkele honderden meters van ons vandaan.
Het skelet dat er 3 weken geleden nog stond, was reeds verdwenen.
Over puin en gruis en modder en door stekelige begroeiing baanden we ons een weg naar het lager gelegen gebied van de gebouwen die nog overeind staan.
Daarvoor moesten we ook een spoorweg oversteken. Tot onze verbazing bleek die nog in gebruik, enkele tientallen meters verder stond een goederentrein klaar voor vertrek.
Toch waagden we ons zo snel mogelijk over de sporen, hopend dat de machinist ons niet zou zien.

We beslisten om eerst de 'toren' te beklimmen. Ik heb de treden niet geteld maar het waren er véél. Heel veel. Hoe hoger we klommen hoe meer wind we vingen. Alles is volledig open, weet je. Ik trok de rits van mijn truitje wat hoger.
Er leek maar geen eind aan de trappen te komen.
Als je dacht dat je er bijna was, bleken er nog 3 verdiepen te zijn.
En als je dacht dat je er helemaal was, waren daar nog trappen.

Bijna helemaal boven was het haast niet meer te doen van wind. Stabiel een foto nemen was praktisch onmogelijk.
Ik ben dan maar terug afgedaald, naar een gedeelte met een even mooi zicht maar een beetje beschut tegen de wind. Je kon Brussel zien liggen...

We vergaapten ons aan de complexiteit van deze gigantische constructie, en de vernuftigheid waarmee dit ontworpen en gebouwd is. Het is bijna niet te geloven. Zo groot allemaal, en al die buizen, grote en kleine, ontelbaar veel. Metertjes en hendels en knopjes en kranen, reuzengrote machinerie...

Je voelt je heel klein en nederig. En dom. Je zal het maar uittekenen en bouwen, en dan moet alles nog werken ook. Hoe spannend zal de inwerking-stelling niet geweest zijn, hoeveel lawaai en warmte produceerde dat, wat déden al die duizenden arbeiders hier in godsnaam?
Ja, zoiets maakt indruk op je, zeker als je er middenin staat. Nu hoor je enkel de wind, de vogels, in de verte het gegrom van afbraakmonsters, en af en toe een trein die voorbijraast. Hier en daar ligt nog een helm, een handschoen, een pet, werkschoenen, laarzen. Ook sleutels, kalenders, administratie, technische tekeningen, logboeken, boekhouding: het ligt er allemaal als stille getuigen van een intens en soms woelig verleden.
En de natuur neemt terug over: het groene mos en onkruid passen wonderwel samen met de roestige kleuren.

Dat alles vastleggen op foto is niet eenvoudig. Er is zoveel te zien, er staat zoveel opéén en het is zo groot: je moet er geweest zijn om te weten wat het is, want wat zegt nu zo'n miezerig fotootje? Toch voel ik dat ik er redelijk goed in ben geworden, in dat overbrengen van beelden en emotie.

Van al die inspanningen (klimmen, bewonderen, wind trotseren, fotograferen) krijg je honger, dus we daalden terug af om op begane grond onze magen te vullen. Aaaah, dan kan een simpel broodje tonijn toch zo smaken!

Even later en even verder gingen we nog een hoogbouwtje binnen. Het was er donker, er zijn amper ramen. Maar tot onze verwondering ontdekten we op de eerste verdieping een grote spot die brandde. Behoorlijk strategisch geplaatst, want het oogverblindende licht scheen op het trappenhuis en creëerde artistieke schaduwen. De stroom kwam van via een kabel die behoorlijk onveilig was aangesloten op een elektriciteitskast.
Cool! Het maakte het gebouw meteen een stuk interessanter om te fotograferen.

Aan de overkant troffen we een soort voorraad-hangar aan. Het lag vol met grote en loodzware tandwielen en andere ondefineerbare 'wisselstukken'. Stoffig en verroest, maar het was niettemin een geweldig zicht, vooral toen de zon erop begon te schijnen.
Zonnestralen en schaduwen zijn heel vaak een dankbare hulp in het maken van foto's – het beeld krijgt er een totaal andere dimensie door.

Ik kroop onder een hekken door om aan het hellend vlak aan de overkant te geraken. Van daarboven had je een formidabel zicht op de hangar.

Ook even verder trof ik uiterst fotogenieke machinerie aan.

Aaah, wat een fotografisch paradijs is dit toch!
Je kunt er dagen aan een stuk ronddwalen en fotograferen. En dan opnieuw beginnen en tot de ontdekking komen dat je nóg niet alles gezien hebt.
Maar het rondslenteren, klimmen, kruipen, sleuren met rugzak en statief en geconcentreerd fotograferen eisen op den duur hun tol. Een goeie zestal uur na onze aankomst begon de vermoeidheid toch toe te slaan. Het lukte allemaal niet zo heel goed meer voor sommigen onder ons.
We namen dezelfde weg terug naar de onofficiële uitgang, hier en daar toch nog wat 'plaatjes schietend'.
Wie weet wat er de volgende keer met de grond gelijk gemaakt is...

Nooit geweten dat zo'n industrieel, vervuil(en)d complex mij zo kan fascineren. Het is van een ongeziene, en ondergewaardeerde schoonheid.
Industrie is voor mij niet langer het synoniem van lelijkheid en afschuw, maar van schoonheid en bewondering.

G-indoctrineerd

2008-09-05T11:13:00.007+02:00

Het wordt beangstigend, hoezeer Google mijn online leven begint over te nemen.

Te beginnen met deze blog: Google-product.
Mijn e-mail? GMail.
Mijn favoriete zoekmachine? Google. (daarmee is het allemaal begonnen, trouwens) Het zoekveld zit trouwens al vastgeroest in mijn browsers (IE & Firefox).
Een adres of wegbeschrijving opzoeken? Google Maps.
Online documenten bekijken en aanmaken? Google Docs.
Websites volgen via RSS? Google Reader.
Chatten met andere gmail-adepten? Google chat of talkgadget.
Statistieken van mijn blogs bijhouden? Google Analytics.
Urbex-locaties beheren? Google Earth.
En laatst is er nóg eentje bijgekomen, namelijk de browser die ik nu aan het testen ben en ongetwijfeld nog een belangrijke rol zal spelen: Google Chrome.

Tien (10!!!) gratis en uitmuntende applicaties. Als je bedenkt dat ik op een weekdag gemiddeld 10 uur aan de computer spendeer, waarvan 2/3 online... ben ik helemaal G-indoctrineerd. Ik kan er niet meer omheen. Zonder Google geen online leven. En bijna overal weet Google perfect wie ik ben, omdat mijn login een belangrijke rol speelt.
Ze weten wie ik ben, met wie ik omga, wat ik doe, wat ik gedaan heb en wat mijn plannen zijn, wat mijn interesses zijn, wat mijn hobby's zijn, welke sites ik bezoek, ...
Tel daar nog eens bankrekeningen, klantenkaarten, bewakingscamera's, foto's, IP-adressen... bij en mijn leven is van dag tot dag te volgen.
Beangstigend.
Maar ik trek het mij niet aan. Wie is in godsnaam in zo'n doodgewoon saai mensje tussen al die miljarden wereldburgers geïnteresseerd?
Ik zoek, mail, chat en blog lustig voort :-)

Sneldorado

2008-09-04T21:40:00.008+02:00

Dinsdag gingen we naar de Budascoop. Een filmpje zien. Eldorado, een Belgische film die goeie kritieken kreeg en zich bovendien deels afspeelde in "Les Dolimarts", het verlaten vakantiedomein waar we onlangs zijn gaan fotograferen.

Het was de laatste keer dat-ie in Kortrijk werd gespeeld, dus had ik expres mijn dinsdagse babysitafspraak afgezegd.

Na de verplichte reclame nestelden we ons gezellig in de zeteltjes. Iemand holde de trap op naar de projectieruimte, het licht ging uit. Wat volgde was een pijnlijk gekraak en... geen beeld. Nog meer gekraak en... geen beeld. Het geluid deed ons waarlijk ineenkrimpen. Zo ging dat een tweetal minuten door.
Dat voorspelde niet veel goeds.
En inderdaad. Iemand stommelde terug de trap af, de deur ging open.
"Sorry, maar toen ik de projectielamp aanzette, is die kapot gegaan. En ik kan dat niet oplossen, dat is een gigantische lamp."
Uit het zevenkoppige publiek steeg lichte teleurstelling en verontwaardiging op.
Niets aan te doen. Er was geen andere zaal beschikbaar, en de film werd morgen naar Brussel gestuurd...
Je kon naar een andere film gaan of tickets krijgen voor een volgende keer.
Wij kozen voor de tickets.
Dat was nog eens een snelfilm.

Fata Morgana

2008-08-31T13:27:00.004+02:00

... was het gisteren dubbel letterlijk in Kortrijk. Niet alleen het tv-programma, maar ook overal waar je rondkeek leek het wel een 'fata morgana'. Was het de hitte, of liep drie kwart van de mensen er echt bij alsof ze naar een galabal gingen?
Voor één keer poseerden de mensen maar al te graag voor een foto. Kortrijk was veranderd in één grote 'Place m'as-tu vu'.
Ambiance was er wel: de zon was volop van de feestpartij, de horeca deed gouden zaken, overal zag je blije en uitgedoste mensen.

Christophe en ik gingen met de bedoeling om te fotograferen. Daar zijn we ook in geslaagd (na enige terughoudendheid, personen zijn nu eenmaal van een totaal andere categorie dan vervallen gebouwen), maar na anderhalf uur hielden we het voor bekeken. Te warm, te druk, soms geen doorkomen aan. Je hoorde amper wat er op het podium werd verteld. We hebben de uitgelaten sfeer geproefd, maar op tv is het allemaal veel beter te volgen...

Et voilà, hier het resultaat van onze zelfopgelegde opdracht. Zou dit een ster waard zijn? ;-)

Klasse!

Meisje met ijsje

Ragna Vanhoutte met zoontje, één van de sleutelfiguren, verantwoordelijk voor de expositie.

De glazen toren. Stijlvol in de Schouwburg.

We hadden ons fototoestel nog niet opgelicht of de vrouwen riepen al enthousiast: "Oooh! Foto! Foto!

De start! Lös gehen!

Een bende vrolijke meiden, in galakledij pizza etend op de grond.
Ze maakten het gezellig en wilden maar al te graag op de foto.

De kleurrijke tentoonstelling.

Meer zien? Kijk HIER!
(Sorry Heleen, ik ben niet gebleven tot het uitdelen van de taart)

Stad in Actie

2008-08-29T21:44:00.006+02:00

De hele week al gonst het centrum van Kortrijk van bedrijvigheid.
Voor...

... moet er o.a. een tentoonstelling worden opgezet.

Men is druk aan het schilderen...

... en daarvoor is nogal wat verf nodig.

Blijkbaar worden niet alleen de panelen beschilderd.

De Grote Entree Poort

Er moet ook een champagnefontein worden opgesteld.
Deze glazen toren bevat 15180 glazen.

Even verderop wordt ongestoord, maar even druk verdergewerkt aan het shoppingcenter K.

Minstens 5 kranen bedienen de gigantische werf

De bouwput op zich is al indrukwekkend. Zoek het werkmannetje!

Imposante kraan.

Hier stonden ooit een school, klooster, kapel, huizen, winkels...

* * * * *

2008-08-28T21:07:00.004+02:00

Het is overal het gespreksonderwerp van de week: Fata Morgana in Kortrijk! Wie had dat gedacht, en dan nog voor de allerlaatste - en een jubileum - aflevering.
Het zal wel goed móeten zijn!

WIE komt er af zaterdag, al dan niet in galakledij?
Ik ga in ieder geval, maar dan als fotografe...

De thuisblijvers hebben ongelijk!

Alle info HIER te vinden: http://fatamorganakortrijk.blogspot.com

Bloedstollend mooi

2008-08-27T17:49:00.001+02:00

Secret Garden - Adagio

Sufjan Stevens - Concerning the UFO Sighting Near Highland

Zo lief...

2008-08-26T22:15:00.003+02:00

Mijn petekind Daan is kan toch zo ongelooflijk schattig zijn...
Toen ik bij het babysitten vanavond hem naar bed bracht, en nog even bij hem onder de lakens kroop, nam hij me vast en zei hij heel bedeesd: "Ik zie jou graag..."

Op zo'n moment smelt ik, echt.

Geflikt

2008-08-26T08:40:00.003+02:00

Het is zover: teveel fotografen dringen binnen in Villa St. Marie, en tegenwoordig wordt dit écht afgestraft.

Wij hadden nog geluk; we waren wel ontdekt maar de buurman had geen zin om te politie te bellen.
Maar nu is hij het echt beu. Onlangs zijn enkele fotografen betrapt en opgepakt door de politie...
Het is exact hetzelfde verhaal als die andere mooie urbex-villa Maison de Viron. Elke week worden fotografen weggestuurd door de politie. Ik hoor wilde verhalen van 3 politiewagens die met luid machtsvertoon ten tonele verschijnen, brutale agenten, dagelijks 2 patrouilles, ...

En dan te bedenken dat dit allemaal niet nodig zou zijn. Als je niet wil dat je verlaten & verkommerde huis (een krot, enkel nog goed voor fotografie & afbraak) gefotografeerd en bestolen wordt, sluit het dan tenminste deftig af. Een eenvoudig slot, een kleine herstelling of wat prikkeldraad kunnen al wonderen doen. Fotografen zijn geen vandalen/dieven dus ze zouden snel afdruipen. (ik pleit nu wel tegen mijn eigen zaak, maar toch)
Eigenlijk zou de politie de eigenaars moeten op de vingers tikken. Fotografen wegsturen is een tijdverspillende en in sé nutteloze interventie. Want wij hebben alleen maar aandacht voor de schoonheid van de plaats... en nemen alleen maar zelfgemaakte foto's mee. Oké, het is privé-terrein maar je kunt er soms zomaar binnenwandelen en je doet er echt niemand kwaad mee...

De kindjes...

2008-08-24T21:10:00.005+02:00

Twee weken geleden aan zee, met Daan en Nora. Oké, ze vragen veel zorg en werk, maar daarnaast zijn ze gewoon twee fantastisch leuke kindjes.

Nora, 8 maanden oud, is een meisje dat je de hele dag zou willen knuffelen. Alleen, ze is zo'n wriemelgatje dat je ze amper vast kunt houden.
Zitten lukt haar al een beetje, als je haar beentjes wijdopen spreidt.

Het kruipen is nu nog sluipen.
Maar bezaai de vloer rondom haar met speelgoed, en nog blijkt al de rest - lees: kabels, boekjes, DVD-speler, handtas,... - veel interessanter. Zet haar terug tussen het speelgoed en een minuut later zit ze weeral op een reclameblaadje te sabbelen of de knopjes van de DVD-speler te bepotelen.
Ach ja, da's hun natuur zeker?

Voor de rest is het een droomkind: eten, slapen, vervoerd worden: ze doet het allemaal zonder tegenpruttelen. (enfin, slapen kan soms nog een probleem zijn in een vreemd bedje).

Daan daarentegen... zit als een echte kleuter in zijn nee-periode. Nee is het antwoord op bijna alles wat je vraagt. Het vraagt een mens soms wat overredingskracht om iets van Daan gedaan te krijgen. Soms is het genoeg een voorwaarde te stellen, vaak werkt ook de onzinnige truuk van "Ik ga tot drie tellen en dan doe je dat!" Dan begin je langzaam en heel vervaarlijk kijkend op je vingers te tellen: Eéééén... tweeeeee... En raar maar waar, nog vóór je aan drie bent schiet Daan ineens in actie.
Hoelang zal dat nog duren? Tot op de dag dag hij eens verder denkt: "wat zou er gebeuren als ik nu toch niks doe?" En eerlijk gezegd, ik weet het zelf ook niet goed :-)

Maar ach, hij is zo schattig. Altijd dolenthousiast als hij een bekende ziet. Ik hoor hem meestal al van ver "Mete An!!!!" roepen. (de r is nog wat moeilijk. Zijn zusje heet Noja.)
Ik herinner me een voorvalletje van nog een paar weken langer geleden: hij was op vakantie geweest in Fjankjijk en we hadden elkaar twee weken niet gezien. Toen hij me terugzag vlóóg hij me om de hals en kreeg ik werkelijk een heel stevige knuffel...

Hij is nu ook groot genoeg om al echt mee te gaan wandelen. Maar, hij moet afgeleid zijn van het 'wandelen'-aspect wil hij ook echt mee, anders is hij binnen de kortste keren 'te moe' en niet meer vooruit te branden.
Zoals in het bos in De Panne, ging het ineens niet meer. Tot ik hem wees op een hele grote dikke boom, en de hele verdere weg stapte hij flink mee, babbelend over de bomen.

Of die dag in het duinenreservaat.

Lastig, zou je denken, door het losse zand stappen. Maar we hadden er wat op gevonden: de hele weg staat aangeduid met paaltjes waarvan de top in een bepaalde kleur is geverfd, dus we lieten Daan uitkijken naar de paaltjes. En de hele weg lang was het van "Ik zie weej een paaltje! Ik ga de eejste zijn!"... en weg was hij, in looppas naar zijn doel. En iedere keer weer trots het paaltje omhelzend: "Ik ben de eejste!" Waarna opnieuw: "O, daaj is er nóg een paaltje!", enzovoort. Echt, we konden dat kleine grut zelf amper bijhouden! Zelfs paaltjes waarvoor hij door het hoge helmgras moest klimmen, schrikten hem niet af.

Een echt baasje? Mnee, toch niet helemaal. De eerste keer dat we in het zand gingen spelen, kwam hij met een pruillipje en zijn handpalmpjes open op mij toegestapt met de mededeling: "Mijn handjes zijn vuil! Heb je een doekje?"
Ik heb hem op het strand meermaals duidelijk moeten maken dat het niet erg was dat hij of zijn truitje in zand was, of de rand van zijn broekje nat van het zeewater.
De zee, dat is nog zoiets dat hem angst inboezemt. Met de voetjes in zee? Veel te eng!
Pánisch was hij, toen Christophe en ik vlakbij de opkomende zee aan het frisbeeën waren. "Nee! Da mag nie! De fjisbee gaat in zee vallen! Nee!"
En toen hij de frisbee te pakken kreeg wou hij 'm wegstoppen.

Echte kindjes zijn niet van het strand weg te slaan, maar Daan ging zich gauw vervelen. Als hij geen vers bijeengeschept fort, of een kraakvers door mij geplaatst emmertorentje met zijn camion kapot kon maken, was de lol voor hem er al gauw af.

Daar zat hij dan, tussen ons op de handdoek, braafjes te niksen. Zand, water, ruimte, schelpjes en speelgoed in overvloed, maar Daan verveelde zich. "Gaan we tejug naaj 't appajtement?" was zijn enige vraag...

Gaan slapen is soms ook niet alles. Dan blijft hij maar rekken: en nog een boekje lezen, en nog ne keer op 't potje, en nog een beetje water, en nog een flesje, ... maar eenmaal hij slaapt is hij met geen stokken wakker te krijgen: een krijsende Nora in de buurt, licht, vastgenomen worden om verlegd te worden van bed: hij zit te ver in dromenland om er iets van te merken, gelukkig maar. Uiteindelijk toch zo moe van een hele dag spelen, kwebbelen en protestacties.
Zo was hij laatst - thuis - toch wel even wakker geworden om kaka (zijn lievelingswoordje, nvdr) te gaan doen in het potje op zijn kamer. Helaas hadden papa noch mama zijn hulpkreet om de poep af te kuisen gehoord. Ze troffen hem een uur of wat later in zijn kamer op de vloer aan, slapend met zijn blote billen in de lucht...

Ze zijn zo lief, als ze slapen...

Nieuwe favoriete song!

2008-08-22T18:49:00.002+02:00

Na deze (intussen klassieker)... (Amy McDonald - This is the life)

...onlangs deze ontdekt (Elbow - One day like this):

Drinking in the morning sun
Blinking in the morning sun
Shaking off the heavy one
Heavy like a loaded gun

What made me behave that way?
Using words I never say
I can only think it must be love
Oh, anyway, it’s looking like a beautiful day

Someone tell me how I feel
It’s silly wrong but vivid right
Oh, kiss me like the final meal
Yeah, kiss me like we die tonight

Cause holy cow, I love your eyes
And only now I see the light
Yeah, lying with me half-awake
Oh, anyway, it’s looking like a beautiful day

When my face is chamois-creased
If you think I’ll wink, I did
Laugh politely at repeats
Yeah, kiss me when my lips are thin

Cause holy cow, I love your eyes
And only now I see you like
Yeah, lying with me half-awake
Stumbling over what to say
Well, anyway, it’s looking like a beautiful day

So throw those curtains wide!
One day like this a year’d see me right!

Ik ben na-at!

2008-08-22T16:55:00.000+02:00

Dan toch maar in de gietende regen op de fiets gekropen. Liever nat dan overwerken op een vrijdagavond.

Ik wil naar hui-uis!

2008-08-22T16:10:00.002+02:00

Maar het regent pijpenstelen en ik heb geen zin om er met mijn fietske door te pletsen :(

Kick(ed out)

2008-08-20T17:59:00.006+02:00

Zo hebben we een goeie week geleden onze GPS ingesteld, naar Villa St. Marie gereden, binnengeglipt, en ons beginnen uitleven in de fotografie.
Toegegeven, nieuwsgierig als ik ben, heb ik ook even wat persoonlijke correspondentie doorgebladerd (let wel, ik was zeker niet de eerste!). In zo'n verlaten huis ben je toch altijd wel curieus naar wie er woonde en de geschiedenis van deze bewoners. Ik vond er aflaten, bidprentjes, handgeschreven brieven, foto's, lidkaarten van katholieke verenigingen, facturen, epistelbrieven van kinderen aan hun ouders voor hun zilveren jubileum, uitnodiging voor een feest, een menukaart, boekje van een beroepsverening... als een puzzel kun je hun leven een beetje reconstrueren en dat vind ik razend interessant.

Uiteindelijk ben ik toch aan fotograferen toegekomen, al is het nooit gemakkelijk om eraan te beginnen. Bij het binnenkomen van zo'n ruimte ziet mijn geoefend oog meteen wat ik wil fotograferen, en in welke composities. Helaas is een foto niet in 1 2 3 gemaakt: je hebt het opstellen van je statief, de juiste compositie in de zoeker krijgen, het instellen van de opties op je camera, het focussen, het hercompositioneren, en dan, meestal, worden er 3 foto's gemaakt met verschillende belichtingen (om deze later samen te voegen en zodoende voldoende detail te hebben in zowel de donkere als de lichte delen). Komt daar nog bij dat één foto maken soms enkele seconden (tot wel een minuut lang) in beslag kan nemen (vooral in een donkere omgeving). Je kunt je dus wel voorstellen dat ik daarmee dus wel een tijdje zoet ben.

Ik was dus lustig aan het fotograferen, toen er opeens mensen het huis binnen kwamen, nietsvermoedend "Boeoeoeoeoe!" roepend, gevolgd door 2 joelende kinderen.
"Hé, wat doen jullie hier"? - Fotograferen, tiens.
"Hebben jullie toestemming?" -Euh, nee.
"Jamaar, dat gaat zomaar niet, dat is hier privé-domein!" -Zijn jullie dan de eigenaars?
"Nee, ik ben een vriendin van de eigenaar. Ik zal hem halen."
Intussen waren de kinderen naar hun oma aan het roepen, en stormden ze de trap op naar boven. Totaal geen respect, die bengels.

Even later verscheen de zogezegde eigenaar, een louche uitziende type met een lederen vestje. Die bleek de huurder te zijn van het andere, door een muur gescheiden gedeelte van het huis. Wat volgde was iets van 'privé-domein, toestemming, politie bellen maar geen zin, reeds veel gestolen, woon hier al 3 jaar, op de kop krijgen van huisbaas, zoveelste fotografen,...' enfin, het kwam erop neer dat hij al die fotografen op 'zijn' domein beu was en dat hij ons liefst zag ophoepelen. Ik probeerde hem nog om te praten maar dat lukte niet.
Soit, we begrepen zijn standpunt en hij begreep het onze (!).
Hij wist ons nog te vertellen dat de vrouw des huizes van de ene dag op de andere de deur achter zich had dichtgetrokken nadat haar man was overleden.

Tja, we moesten dus ons boeltje opkramen. Van de buitenkant mochten we wel nog foto's nemen - "zoveel als je wil".

Enerzijds is het natuurlijk ontzettend jammer dat we onze sessie vroegtijdig moesten beëindigen, anderzijds heb ik toch reeds een hoop foto's voor een mooie reportage... en zonder de 'originele vinder' waren we er zelfs nooit geweest.

Dus ja, ik hou er een dubbel gevoel aan over waar de teleurstelling nog even overheerst... maar zo ben ik en dat zal wel overgaan. Misschien de volgende keer toch maar eerst toestemming vragen?

Zwoele zondag in Z.

2008-08-08T22:06:00.002+02:00

Afgelopen zondag stonden we weeral paraat om te gaan fotograferen. Er was nog even twijfel over welke locatie het zou worden, maar uiteindelijk kreeg de T. in Z. de eer.
Dit zou ons tweede bezoek worden.
Hoppa een muurtje over, het domein op. Daarna zou het een makkie worden – dachten we.
Verrassing! Onze vorige toegansweg bleek afgezet. Geen mogelijkheid om ertussen, erboven, erdoor, erlangs of eronder te gaan.
Voor de enige andere toegang zouden we in het zicht van de bewoners-bewakerswoning moeten lopen. Spannend. Extra moeilijkheid waren de kiezelsteentjes, die knerpen nogal als je erop wandelt. Zo snel, zo stil en zo ongezien als mogelijk slopen we via die andere weg naar de werkelijke ingang van het gebouw.

Leuk, eigenlijk. Een beetje verstoppertje spelen. Je weet dat je iets doet dat niet mag, maar anderzijds: het ergste dat kan gebeuren als je wordt gezien, is dat je wordt weggestuurd. (En als men in een slechte bui is, de flikken op je afgestuurd worden, en als die hun dagje niet hebben, deze je een boete geven).
Gelukkig was deze toegangsweg niet afgezet. We glipten door de open deur en eenmaal binnen waren we 'veilig'.

Dit gedeelte hadden we vorige keer al grotendeels gefotografeerd. Ons doel vandaag was het transformatorgebouw. We pijnigden onze hersenen, wat had die urban explorer die we een paar maanden geleden hebben ontmoet, ook alweer gezegd? Het enige wat ik mij herinnerde was 'donker gangske' en 'deurtje'. En welke verdieping was het nu weer?
Daarmee kom je niet echt verder in een donker gebouw vol trappen en deurtjes.
Na wat vruchteloos door het gebouw dwalen, deurtjes openen, trappen op en af, laddertje op- en afklimmen, ontdekte Christophe eindelijk De Deur.
Die afgesloten was met een stevig hangslot.
Je kon je vergapen aan de schoonheid daarbinnen, door via een paar gaatjes te loeren tot je ogen er pijn van deden, maar dat was ook alles. Zó frustrerend. Vlakbij en toch onbereikbaar. Op zo'n moment wil je je in een vliegje veranderen en door zo'n gaatje vliegen.

Maar je bent geen echte urban explorer als je hierbij de hoop opgeeft. Dat betekent: een tijdlang aan de deur staan morrelen, ertegen duwen en stampen, om dan pas tot de definitieve conclusie te komen dat je via deze weg écht niet binnen kunt. En dan met hernieuwde moed te beslissen een andere ingang te zoeken. Je gaat niet weg van een op het eerste zicht ondoordringende locatie zolang je niet alle mogelijkheden hebt uitgezocht en benut.

Dus probeerden we nog een paar deurtjes. Die allemaal even hardnekkig een toegang bleven weigeren.
Uiteindelijk bleef nog één mogelijkheid over in de ogen van Christophe, “maar we gaan wel héél erg vuil zijn”.
Die mogelijkheid bleek een soort gat in de muur te zijn, gemaakt voor één of andere machine of zo. Binnenin was het stikkedonker. Bij het schijnsel van onze zaklampen konden we een soort machinekamer ontwaren, met trappen en buizen, allemaal zwart van het stof.
Okay, het was C. zijn Idee en dus liet ik hem de eer om zich als eerste naar binnen te wurmen. Letterlijk, te wurmen. Bijwijlen best wel grappig. Benen die in het luchtledige bengelen en zo.
Ik zou er mij pas aan wagen als C. hiermee werkelijk een toegang tot de schatkamer had gevonden.
Silletjes hoopte ik dat het geen resultaat zou opleveren, want ik had écht geen zin om mij door dat enge vieze gat te wringen.

Dus ik bleef buiten wachten en naar binnen gluren. Ik zag nog even het licht van zijn zaklamp, hoorde wat gestommel, maar daarna bleef het minutenlang stil en donker als de nacht. Ik scheen mijn licht naar binnen, maar zag niemand. Het leek alsof hij was opgeslokt door dit krocht.
Tot ik opeens zijn welbekende fluitsignaal hoorde (dat we gebruiken om elkaar te lokaliseren in zo'n locaties). Het was mij niet meteen duidelijk waar het vandaan kwam. Ik keek rond, wandelde een eindje verder, keek het hoekje om. Geen C. te bekennen. Nogmaals kwam het fluitsignaal mij ter ore, gevolgd door “Hie-ier! Boven!” Ik richtte mijn ogen ten hemel en jawel hoor.
Hij was er geraakt! Daar stond hij, leunend over het hekje. Blijkbaar heeft men een deel van de vloer opengewerkt, waardoor je vanuit de transformatorruimte, naar beneden en dus naar buiten kunt kijken.

Nog altijd hoopte ik dat C. van binnenuit een deur zou kunnen openen. Ik ben dan wel een urban explorer, maar dan zo eentje die ironisch genoeg haar handen en kleren niet graag vuil maakt...

Na enkele minuten verscheen het hoofd van mijn geliefde door het gat met de mededeling: “tja, je zal hierdoor moeten, hoor”. Even zakte de moed mij in de schoenen, maar het vooruitzicht op zo'n mooie, waardevolle machines, en het feit dat C. er wel was doorgeraakt, maakte dat ik mij er toch aan waagde. Eerst al ons gerief erdoor, en dan ikzelf. Omdat ik smaller ben, kon ik mij er iets gemakkelijker doorwurmen, evenwel niet zonder mij enigszins vuil te maken. Maar ach, dat nemen we er bij.

Stof, man, stof! En warm. C. zweette zich te pletter. Gelukkig werd de gedachte aan een frisse douche snel verdrongen door – eenmaal een hoop trappen opgeklommen - de schoonheid van de ruimte. Al die machinerie...

Foto: Christophe Vanfleteren

ik meen mij te herinneren dat ik hier ooit eens op schoolreis ben geweest, maar toen kon deze industriële geschiedenis mij amper bekoren. Vandaag is dat wel even anders. Nu ja, vanuit een fotografisch standpunt gezien, is dit echt wel een speelplein. Je weet begot niet waar alles voor diende en nog minder hoe het werkte, maar dat neemt niet weg dat het soms gewoon kunst is. Eén van de machines lijkt zowaar een menselijk gezicht te hebben.

Foto: Christophe Vanfleteren

Dan was het nog maar kwestie van eindelijk te doen waarvoor we gekomen waren: fotograferen! Een paar uur letterlijk en figuurlijk afgesloten van de buitenwereld – behalve van de felle regenbui – konden we ons een paar uurtjes volledig uitleven.

Foto: Christophe Vanfleteren

En dan, tja, dezelfde weg terug, daar konden we niet omheen.
Opnieuw het gore gat – van de andere kant en dus een andere manier vinden om er zonder kleerscheuren uit te komen. Zei ik zonder kleerscheuren? Laat ons het houden op 'zo weinig mogelijk kleerscheuren'. C. zijn hemd dient tegenwoordig enkel als vod ;-)
En opnieuw, ongemerkt naar het muurtje sluipen. We hoorden een slijpschijf – shit! - en vreesden dat iemand buiten zou bezig zijn, maar het regende en we zagen niemand.
Ook de laatste hindernis – het muurtje - namen we zonder noemenswaardige problemen.
Ne mens is blij als 'm in een locatie geraakt, maar de voldoening is nog groter als je er ook levend, ongezien en met een hoop foto's weer buiten raakt.
Dan is die douche dubbel en dik verdiend :-)

Villa St. Marie gevonden!

2008-08-05T19:08:00.008+02:00

Eerst een woordje uitleg. Iemand had een verlaten villa gevonden waarin nog allerlei zaken aanwezig waren. En er foto's van genomen. En dit getoond. Maar hij wou niet zeggen waar het was. Na enkele maanden hebben anderen de villa gevonden, een paar weken erna nog iemand, dan nog iemand... allemaal hadden ze maandenlang gezocht, uren op internet gesurft, liters brandstof verspild. En allemaal zwegen ze als vermoord. Er werd heel voorzichtig met tips omgesprongen.
Ook ik had vele uren verspeeld aan het detectiefje spelen. Voor máánden was mijn belangrijkste doel: de villa vinden. Mijn queeste.

Maandenlang heb ik alle mogelijke en onmogelijke zoekwoorden zitten intikken op Google (en zinloze links gevolgd). Uren zitten turen op luchtfoto's. Voorzichtig gepusht bij degene die het reeds gevonden hadden. Foto's rondgestuurd naar familie. Onder het motto: "je weet maar nooit".
Het blééf me achtervolgen en ik kreeg het maar niet te pakken. Soms verloor ik de moed en de inspiratie. Dan liet ik het een tijdje rusten tot er weer een lichtje ging branden, en nam ik de draad weer op. Dat helpt soms.

Die queeste is onlangs beëindigd. Mijn doel is bereikt. Ik weet perfect waar de villa staat. Ik heb enkel nog de GPS in te stellen, om mij een paar uur te gaan amuseren in dit urbex-paradijs...
Jammer genoeg is er ineens haast bij. Het wordt langzaam maar zeker leeggehaald...

Ik ben weer ne gelukkigen mens. Want het niet kunnen lokaliseren - terwijl anderen dat wel konden - knaagde aan mij.

Hoe heb ik het gevonden? Er is uiteindelijk een heel groot licht gaan branden in mijn hoofd. Meer zeg ik niet, alleen: het had al veel eerder moeten en kunnen branden...

Tot slot wil ik Hilde nog maar eens bedanken (ze werd al overstelpt). Ze heeft zich vrijwillig gemobiliseerd, heeft heemkringen en collega's ingeschakeld - allemaal om mij te helpen. Blijkt uiteindelijk dat het ouderlijk huis van haar collega zich op amper 500m daarvandaan bevindt...
Dus, had ik het zelf niet gevonden, dan had ik het wel een paar dagen later op een presenteerblaadje gekregen.
Gek toch hoe alles kan lopen...

Alle credits voor NeQo, de vaardige verlaten-villa-vinder.

UPDATE 25/06/09: Het verhaaltje dat op internet de ronde doet, van een weduwe die haar baby van de pastoor in de beerput verdronk en nadien opgesloten werd, is niet meer dan een gerucht. Ik word er een beetje moe van om altijd datzelfde (weliswaar interessante) verhaaltje te moeten lezen. De waarheid is hoogstwaarschijnlijk minder ophefmakend, maar kom.
Bovendien is het wegens de vele fotografen inmiddels potdicht afgesloten, nadat er intussen ook al heel veel meubilair op mysterieuze wijze is verdwenen (lees: naar de buren verhuisd). "Ga ergens anders foto's trekken", staat er te lezen en ze hebben gelijk. Deze urbextoeristenattractie biedt niet langer een (meer)waarde. In ons landje staan nog genoeg waardevolle leegstaande villa's en huizen en zoveel meer, wachtend om vastgelegd te worden op foto voor ze (verder) vervallen, of bestolen en gevandaliseerd worden. Wachtend op die éne of die enkele urbexfotografen die een toevallige ontdekking doen... waarmee ze ongetwijfeld meer succes zullen oogsten dan de zoveelste foto van Maison de Viron of Villa St. Marie...
Bij deze: go out and find us some new treasures!

UPDATE 19/06/10: Voor wie nu nog wil gaan: te laat! De woning is volledig gestript en wordt vermoedelijk gerenoveerd.

Die Japanners toch

2008-08-02T21:46:00.001+02:00

Kwam ik laatst op een site terecht die Japanse gadgets verkoopt.
Je houdt het niet voor mogelijk wat ze allemaal verzinnen!

Ben jij bvb. verslaafd aan het knappen van de luchttjoepkes van bubbeltjesplastiek?
Dan moet je de PuchiPuchi hebben! En dit is een grappiger variant.
Eerlijk gezegd, dat boontje lijkt me wel een geinig hebbedingetje.

Wil je wel een flashy horloge maar heb je er geen behoefte aan eenvoudig het uur te kunnen aflezen? Dan is dit geschifte 'Infection LED'-horlog e iets voor jou.

Af en toe zin om het eens goed uit te schreeuwen, maar je wilt je collega's niet teveel hinderen?
Probeer eens de 'Shouting Vase'. Het ziet er belachelijk uit... en dat is het ook.

Zit je dezer zomerdagen ook zo te zweten achter je bureau, in een ruimte die met het vorderen van de dag in een sauna verandert? Trek 's ochtends gewoon dit hemd aan, en eenmaal aan je bureau, plug het in je usb. Cool werken in je eigenste airco-hemd voor de rest van de dag. Wel niet vergeten de kabel terug uit te trekken als je even opstaat om naar het toilet te gaan...

Instant haarbegroeiing! Behoeft geen verdere uitleg... behalve: jakkes.

Maar het meest waanzinnige is toch de 'vrouwenschoot'. Als je als mannelijke (of lesbische) single verlangt naar het gevoel en comfort van de vrouwenschoot, dan moet je dit 'kussen' in huis halen om je kopje op te leggen. Verkrijgbaar met rood en zwart rokje...
Stel je voor. Gezellig.

En zo kan ik nog wel even doorgaan...

Blackie & the Oohoos

2008-08-01T17:17:00.007+02:00

Ongeveer een jaar geleden gingen we gaan fotograferen in de Kosmos. Een verlaten hotel en dito zwembad.
Daar, in dat zwembad met een bodempje regenwater, heb ik deze stencil gefotografeerd:

Pas onlangs besloot Christophe van dit eens te gaan opzoeken op 't internet. Hij kwam op deze pagina terecht: http://www.myspace.com/blackietheoohoos
Blijkt dat Blackie & the Oohoos een Antwerps groepje is. Meer nog, een bandje dat behoorlijk goeie songs levert!
Ge moet er maar es naar luisteren. Eén voor één pareltjes die je moet ontdekken en gaandeweg leert appreciëren. Voor mij voelt het aan als ideale zomermuziek, van het type 'sit back & relax & enjoy the sun'.

Daardoor zijn we maandag zelfs naar Gent afgezakt (of opgestegen, landkaartgewijs gezien) om een gratis optredentje in café Video bij te wonen. In't echt zijn ze ook goedgekeurd :-)

('t ging om 8uur beginnen en ze waren er ook aan 't soundchecken om 8 uur maar 't duurde nog tot 10 uur eer ze echt begonnen en wij maar wachten en wachten en rondtsjoolen op de Gentse Feesten en ik begon al te peizen 't is niet alleen de dag van de lege portemonees maar ook de dag van de lege artiesten maar ja op een andere website heb ik achteraf gezien dat 't maar om 10 uur begon dus ja maar 't was wel goe en Blackie kan in't echt ook goe zingen ze!)

Wanneer ze een cd uitbrengen zal ik de eerste zijn om 'm te kopen!

Bovendien is het niet toevallig dat hun afbeelding daar in dat zwembad te vinden was. Ze hebben er vorig jaar zelfs een clip opgenomen, slechts een goeie week vóór wij er gingen fotograferen.

En dit is de making of:

Benny Lava

2008-07-31T18:34:00.002+02:00

Een hit op YouTube!
Een Indische song met ondertitels in 't Engels.

Het zal je maar overkomen...

2008-07-31T18:15:00.002+02:00

Stel je voor: op een zonnige zaterdagmorgen fiets je rustig op het fietspad... en ineens komt daar een auto uit de lucht gevallen. Net op de plek waar jij toevallig fietst.
Het zal je maar overkomen... en helaas kun je het niet meer navertellen.

http://www.nieuwsblad.be/Article/Detail.aspx?ArticleID=8O1UMJ1D&PostCode=8500

Hulp gevraagd!

2008-07-29T19:26:00.004+02:00

Ik ben op zoek naar deze villa, die St.-Marie heet.

(klik erop voor een vergroting)

bron: http://www.flickr.com/photos/14349882@N03/2665443076/

Deze moet ergens in Vlaanderen te vinden zijn.
Hier, hier, hier en hier vind je nog meer foto's.

Als je mij kunt helpen, laat dan als de bliksem een persoonlijk berichtje na, op xitjesfotos at gmail punt com. Ik zal u eeuwig dankbaar zijn!

Terug!!!

2008-07-29T18:09:00.008+02:00

Bijna twee jaar na mijn laatste post hier is het opeens weer beginnen kriebelen om korte stukjes te schrijven. Over dingen die gebeurd zijn, over dingen die in mijn hoofd zweven, over dingen waar ik mijn gedacht over kwijt wil.
Met mijn foto's zit ik intussen een paar maanden achter: ik dacht destijds, foto's staan er sneller op dan tekst, maar niets blijkt nu minder waar - in mijn geval dan toch.
Dus deze blog zal sneller updates krijgen dan die andere - http://x-itjesfotos.blogspot.com.

Wat is er in die twee jaar gebeurd? Niets echt bijzonders eigenlijk, het gewone leven met zijn gewone gangetje. Daan heeft een zusje gekregen, Els is getrouwd en ik heb een lief :-) (die mij trouwens ontdekt heeft via deze blog)
En ik heb ook een nieuwe hobby, namelijk urban exploring: het verkennen en fotograferen van verlaten/vervallen gebouwen enzo. Kloosters, kerken, fabrieken, villa's, kastelen, autokerkhoven, huizen, scholen, klinieken... you name it! Vreemd? Helemaal niet! Ne mens weet niet half hoeveel schoonheid achter soms lelijke gevels verscholen gaat.
Op mijn fotoblog vind je er alles over terug. En tevens op Flickr: http://www.flickr.com/photos/x-itje/. Deze fotosite wordt praktisch dagelijks gevoed met nieuwe foto's!

Mijn levensmotto, de titel van deze blog, is trouwens onveranderd gebleven: Carpe Diem!
't Zijn rustige, warme zomerdagen, zonet heb ik - na een verfrissende douche - genoten van een vieruurtje op het terras, bij het binnenkomen kwam de geur van brood uit de oven naar me toe, en nu zit ik achter mijn computer op mijn vernieuwde kamer, buiten hoor ik vogels fluiten, een hond wat blaffen, een vliegtuig overtrekken, klokken luiden. Geluk hoef je soms echt niet ver te zoeken.

De Rockchinees

2006-08-07T21:37:00.001+02:00

Waar blijven ze het halen bij Humo? Tegenwoordig uit China: dankzij de hopsa faldera rond de gokchinees komt deze zomer de rockchinees 'op de ploppen': http://www.humo.be/cps/rde/xchg/humo/hs.xsl/De_RockChinees.html
Voolal de 'Stijn Meuris grijpt naast de flosj' en 'Een nieuwe zanger voor Gorki' zijn londuit hilalisch!